Ben senin için hiç kuşku duymadan uçuruma atladım, beni ona iterek korkutabilir misin?
Gök gürültüsüne uyandım, umutlarıma yıldırım düşerken,
Kırılmayan zincirlere dolandım, dimdik dururken,
Paslanmış demirlere dayandım, kara bulutlar toplanırken,
Yağmur damlaları çarpıyor camına,
Gözüme perde çekiliyor,
Sahnenin arkasında senin saklandığını bilmiyormuşum gibi,
Aynı toprakta açan çiçekler ekiyorum,
Yarım kalan hikayelerin mezarlığına,
Toprağının altın olacağını sananlara ibret oluyor,
Sana olan aşkım da bu dünyanın filizlenmesi için serpilmiş bir tohumdu,
Ve bu duyguyu sen özelleştirmiştin,
İdeal olanı idealize etmedim,
Ben seninle de bir kez tanışırım zannetmiştim,
Anlaşılan sen de beni tam anlamıyla tanımaya tenezzül etmeyenlerdenmişsin,
Ben senin için hiç kuşku duymadan uçuruma atladım, beni ona iterek korkutabilir misin?
Kanat çırpmaktan yorulduğum tarlada, korkutabilir misin?