Zorunlu Mutluluk

1890 yılının bir ocak akşamıydı her yer çok soğuktu .Kuşlar kanatlarıyla birbirine sarılmış.Köpekler,kediler sokağın bir köşesinde kürkleriyle ısınmaya çalışırken birden bir sokak lambasının altında büyük bir gölge oluşmuş.O sesizlikte evlerin camlarına yansıyan gölge yürüyor ve üşüyordu.O kocaman gölgenin sahibiyse 19 yaşındaki bir üniversite öğrencisiydi.O kasabaya okumak için gelmişti.Kalıcak bir yeri yoktu sabaha kadar o sokak lambasının altındaki bankta oturdu.Sabah ezanıyla birlikte evlerdeki yaşlı teyzeler camlara çıktı ezanı dinlemek için O sırada üniversite öğrencisini gören çok yaşlı bir teyze yanına geldi. Teyze:Sen kimsin? dedi Üniversite öğrencisi:ben buraya okumak için geldim deyince yaşlı teyze çok şaşırdı.Çok yavaş bir şekilde çocuğa yaklaştı.Hemen git buradan bu kasabanın kimseye uğuru yoktur.Senin hayatını karartır.Buraya yerleşen bir daha ayrılamaz dedi. Üniversite öğrencisi:Ben kararlıyım sizin bu boş ithamlarınızla zaman kaybedemem dedi. Yaşlı teyze ise arkasından ona sen bilirsin ben seni uyardım,hiç dikkatini çekmedi mi bu kasabada sadece yaşlılar var diyince öğrenci bı ürperdi ana aldırmadı.Daha sonra azıcık ilerleyince kocaman bir malikane gördü.Çok güzeldi yemyeşil ağaçlar, rengarenk meyveler,camlara yansıyan bembeyaz bulutlar fakat arada dikkat çekici birşey daha vardı çatıda 4 tane simsiyah karga.Ögrenci kendince düşündü bu kadar güzelliğin arasında bu kargaların ne işi olabilir.Ama yine aldırmadı.Daha sonra malikaneye girmeyi düşündü.Sahibi var mı diye baktı.Kapıyı tıklattı kimse açmadı ,zile bastı kimse bakmadı.Tam vazgeçmişti evin bahçesinden çıkacaktıki o sırada bir ağacın dalında anahtar gördü.Ögrenci anahtarı görünce hemen aldı ama anahtarın arka kısmında siyah bir kağıt vardı ancak üzerindeki yazılar okunuyordu.O da uğraşmadı ve eve girdi .Bir anda o Kocaman salonun ışığı yandı ve elindeki siyah kâğıdın üstündeki yazılar göründü.Çocuk çok ürperdi hemen evden çıkmaya çalıştı ama kapıda Zincir vardı.Kırılmayacak kadar kalın ve büyük.Camlardaki bulut görüntüleri yok oldu,evin içindeki herşey değişti,o rengarenk halılar,renkli koltuklar,tablolar bir anda siyah beyaz oldu.Değişmeyen tek şey o kasabanın siyahlığı arasındakı yemyeşil ağaçlar, meyveler bile siyah beyazdı.Ancak bir anda o tüm yeşilliği kaplayan karga sürüsü her yere yığıştı.O korkutucu sesler insanı ürpertiyodu.Evlerdeki yaşlı teyzeler perdelerini örttü,ışıklarını kapattı ve kapılarını kilitledi, üniversite öğrencisi olanlara çok şaşırdı.O teyzenin söyledikleri aklına geldi.Ve artık ona o sözler mantıklı geliyordu,pişmandı.Aklina salondaki siyah kağıt geldi tabi o korkulu anında farkında olmadan elinden düşürmüştü.Hemen gitti ve salondaki o kağıtı aldı.Üstündeki yazılar görünüyordu,okumaya başladı.Kağıtta sen bu eve hükümsün.Ama zorlanmayacaksın merak etme , istediğin herşeye bu evde sahip olacaksın.Hayallerine, umutlarına yani herşeye ama bu evden dışarıya çıkmayacaksın çünkü biz sana tehlikenin öncesi bir haberci gönderdik sana buradan çıkmanı söyledi.Ama sen bu kasabadan gitmedin.Artık buradasın ve mutlu olmaya zorunlusun. ~ SON~