Bölüm 2

8. Sınıfın son dönemi bugün başlayacaktı. Bende bugün her zamankinden çok daha farklı bir şekilde okula gidicem. Tatil boyunca araştırma yaptım ve artık gerçekten şizofren gibi görünebiliyorum. Ailem bunu daha bilmiyor ancak öğrenmeleri pek uzun sürmez diye düşünüyorum.Sınıfa girdim. Kızlardan biri yanıma gelip "Bari bu dönem düzel! Zaten mezun olucaz. Bir kez daha seni çekmeyelim!" Diye sitem etmeye başladı. Onu duymuyormuş gibi kafamı boşluğa çevirdim. "Ben düzgün değil miyim Nola?" Diye sordum boşluğa. Kız şaşırmıştı. Tedirginlikle bir adım geri gitti. Onun bu halini görünce "Noldu?" Diye sordum sanki ne olduğunu anlamamış gibi.Kız aynı tedirginlikle "Kiminle konuşuyorsun?" Diye sordu.Elimle boşluğu göstererek "Arkadaşımla, bak bu Nola. Tanışmak ister misin?"Kız önce gösterdiğim boşluğa sonra da benim çok ciddi duran yüzüme baktı. Bende bir tuhaflık olduğunu anladı ve koşar adımlarla sınıftan çıktı. Büyük ihtimalle birilerine söylemeye gitmişti.Benle uğraşmadığına sevinerek kafamı duvara yasladım. İçimdeki mutluluk ve huzurla gözlerimi kapadım.Evet, ben Lina. Ama artık o zorbaların istediği Lina... Bir şizofren olmak beni güven altına aldı. Dışardan acınası görülüyor olabilirim fakat bu aşağılamaktan çok daha iyi. Ben ezilmemek için 'hastalıklı' olarak görülmeyi tercih eden biriyim...Gözlerimi açtığımda bütün gözler benim üzerimdeydi. Bir şey demeden meraklı gözlerle izliyorlardı beni. Kafamı kaldırmamla biri yanıma gelip "Lina seni sınıf hocası çağırıyor." Dedi. Neden olduğunu anlamak çok da zor değildi. Ona teşekkür edip öğretmenler odasına gittim. Sanırım artık ailemde öğrenecekti. Öğretmenler odasının kapısının önündeki sınıf hocası beni görünce endişe ile beni baştan aşağı süzdü. "Linacım iyi misin? Arkadaşın bana bir şeyler söyledi.""Gayet iyiyim hocam.""Neyi kastettiğimi biliyorsun değil mi?"Bunu sorduğu zaman durumun ciddiyetini koruyup öğretmenime de rol yapmam gerektiğini anladım. Yoksa benim neden böyle davrandığımı sorardı ve bunu anlatsam da hiç bir sonuç alamayacağımı biliyordum. "Evet hocam. Sadece arkadaşımla konuşuyordum.""Arkadaşın?"Aynısını yaptım; elimle boşluğu gösterip, ciddi bir ifadeyle gülümsedim. "Bu arkadaşım Nola, onunla konuşuyordum."Hocanın gözleri büyük bir şokla açılmış, söylediklerime bir anlam vermeye çalışıyordu."Lina rehberlik servisine gidelim mi beraber?"Rehberlik servisi derken benim sorunlu olduğumu söylememek için önerdiği bir şeydi."Hayır hocam. Ben gayet iyiyim.""Biliyorum Lina ama kendini daha iyi hissedersin. Olmaz mı?" "Hayır, istemiyorum.""O zaman ailenle bir konuşalım.""Nasıl isterseniz."–––––Dediği gibi ailemle konuştu. Onları okula çağırmıştı. Eve dönerken ağızlarını açmadılar. Ne yapacaklarını düşünüyor olmalılardı. Eve geldiğimizde ise annem çantasını bir kenara bırakıp sinirli ve gergin ifadesi ile bana döndü. "Bak Lina, sanki hiç sıkıntımız yokmuş gibi senin bu psikolojinle uğraşacak vaktim yok! Yarın gidip terapi randevusu alıcaz. Sakın bana kötüyüm diye gelme!"Başım ile onayladım. Üzgün yüzümle odama gittim. Yatağıma uzanıp uykuya dalmaya çalışırken odama giren babamın büyük cüsseli gölgesi ile gözlerimi kapıya yönelttim. Babam usulca benim yanıma geldi ve yatağımın kenarına oturdu.Elini benim saçıma atıp okşamaya başladı. "Lina, bana anlatmak istediğin bir şey var mı? Neden birden bire böyle bir sorun çıktı?"Sorun..."Hayır, yok. Önemli değil zaten." Diyerek arkamı döndüm. Sesim kırgın çıkıyordu."Olur mu öyle şey? Ben annen gibi değilim. Elimden geldiğince yardımcı olucam. Bana güven."Bir şey diyecektim ki annem kapıyı sertçe iterek içeri girip bağırmaya başladı. "Ben ne yapıyormuşum Tarık? Neden böyle söyledin?" Onun bağırması ile birlikte yorganı daha da üstüme çekip yastığa gömüldüm.Babam anneme "Burda kavga etmeyelim, Yasemin." Diyerek onunla birlikte odadan çıktı. Kapıyı kapatması ile göz yaşlarım yastığa damlamaya başladı. Yan odadan kavga sesleri yine duyuluyordu.Ertesi gün okulda bu dedikodum yayılacaktı ve belki de bunu bilenler tarafından parmakla gösterilecektim... ★Bölüm Sonu★