Bölüm 1

Küçük bir kafesin içersine tıkılmış serçe gibiyim hiç dışarıya çıkmamış korkak acınası... Vücudum yara bere kalbim bir parçası kayıp... Kim bu diyorsunuz dimi eflin ben Mardin'de bilinen aşiretlerden evin en büyük kızı 25 yaşında esmer bir kız benden çok bahsettik asıl olaya devam edelim Sabah 6da kalktım duş aldım çiçekli mini elbisemi giydim derken saat 7 buçuk olmuştu hemen kahvaltıya indim babam birini eksik görse çok kızardı zaten en büyük yaralarımın sebebi babamdı baba sevgisiz büyümüştüm ben Neja abla kendisi evde görevli olarak çalışır masayı hazırlıyordu babam hariç herkesin suratı asık mutsuz görünüyordu titrek bir sesle ne oldu dedim annemin gözünden bir yaş düştü babam ise o lanet şeyi haber etti evleniyorsun istemeye gelecekler hazırlar yüzümüzü kara çıkarma... Sadece dona kalmıştım ve aç değilim diyip kalktım beni kimin alacağını bile bilmiyordum ama belkide kurtulusum olurdu gerçi her yeri yara izi olan bir kadını kim sever bunları düşünürken odama gelmiştim düz siyah bir mini elbise giydim saclarımı dalgalı yaptım ve gözlerime dokunmadım yeşil olmaları onların en güzel süsüydü son olarak yaralarıma krem sürdüm ve kapattım... Kapı çalmıştı kalbim durdu sanki ya 90 yaşında dede gelirse Allah korusun merdivenlerden indim ve kapıyı açtım önden yaşlı bir bayan girdi kayınvalidem galiba güler bir suratla elini öptüm ve içeri buyur ettim sonrasında bir adam yani kayınbabam onunda elini öptüm gelenler geçenler derken küçük bir erkek çocuk girdi 4 yaşlarında onun yanaklarından öptüm çok tatlıydı ardından annesi geldi merhaba tatlim Allah'ım sonunda arkadaş buldum dedi ve içeri geçti arkadan otuz yaşlarında bir adam elinde çiçekle selam müstakbel eşim dedi dondum kaldım esmer 190 civarlarında kara gözlü yakışıklı bir adamdı yani karan ağa onu duymayan yoktur dalmışım suratına alık alık içerden karan oğlum diye gelen sesle irkildim GERİSİ İKİNCİ BÖLÜMMMM