Babası,ona çok acı çektirmiş olmalıydı.Anne sevgisi görmemişti.Benim gibiydi.Bende anne sevgisi görmemiştim.
Ama benim babam,beni sevmemesine rağmen bana işkence etmiyordu,beni dövmüyordu.Canımı çok yakmıştı.Ama fiziksel değildi.Her acı,her zaman fiziksel olmazdı.
Hakan Kantaş
Evden çıkmıştım,ve Yağmur'un yanına gitmiştim.Hala Defne'ye söylememiştim.Söylemeli miydim,bilmiyordum.
"Ablamı ne zaman göreceğim",dedi.
"Biraz daha sabret göreceksin,ufaklık,"diyerek karşılık verdim.
Baya sert bir yüz ifadesi vardı.Karar vermiştim,DNA testi yaptıracaktım.Bu kız,Damla'nın kardeşiyse Damla'ya gösterecektim.
"Birincisi;ben ufaklık değilim.
"İkincisi;Ablam falan başından beri bahaneydi,sen bana zarar vereceksin,"dedi.
Bu şekilde düşünmesine üzülmüştüm.Damla'nın, kardeşi olma ihtimali vardı.Asla,ona bir şey yapmazdım.Damla'nın kardeşi olmasa da yapmazdım.Bir çocuğu öldürecek kadar vicdansız değildim.
Akşam olmuştu,Yağmur uyuya kalmıştı.Saçından bir tutam kesmiştim.
Evden çıkmıştım,ve Yağmur'un yanına gitmiştim.Hala Damla'ya söylememiştim.Söylemeli miydim,bilmiyordum.
"Ablamı ne zaman göreceğim",dedi.
Baya sert bir yüz ifadesi vardı.Karar vermiştim,DNA testi yaptıracaktım.Bu kız,Damla'nın kardeşiyse Damla'ya gösterecektim.
Damla
Akşam olmuştu,Hakan hala gelmemişti.Canım sıkılmıştı.Evde tek başımaydım.Hakan KANTAŞ yanımda değildi,benim istediğimde benden uzaklaşmasıydı.
Neden o olmayınca canım sıkılıyordu?Neden onu yanımda olmayınca sıkılacak kadar düşünüyordum?Şu anda,umurumda bile olmaması gerekiyordu.Sadece kağıt üstünde evliydik.
O,bana değer veriyordu.Belki de,verdiği değer hoşuma gidiyordu.Hiç kimse,beni bu kadar sevmemişti.
Bir kaç saat sonra,Hakan eve gelmişti."Hakan,çok mu acıttı?Tepkisizdi,bir anda sinirlenmişti."Neden okudun,Damla,"diye sordu;gözleri doluydu.Baya sinirli görünüyordu,okumamalıydım.
"Kahretsin ya,".Bağırıyordu,haketmiştim.Okumamam gerekiyordu.O günlük,onun özeliydi.
Hakan
Evden çıkmıştım.Gizli yerimdeydim,kendimle baş başa olduğum tek yerde.Günlüğümü okumuştu,babam olacak piçin işkencelerini okumuştu.Çaresizliğimi okumuştu.
Ben,ona bu kadar güvenirken neden bunu yapmıştı?O defteri açmaması gerektiğini defalarca söylemiştim.Neden bunu yapmıştı.
Evde,ona bağırmıştım.Ne olursa olsun,bağırmamı gerektiren bir şey yoktu.Ben,salağın tekiydim.
Damla
Akşam uyuya kalmıştım.Uyandım,Hakan yanımdaydı."Özür dilerim,Hakan.Yine ifadesizdi."Özür dilemene gerek yok,güzelim,"dedi sakince.
Güzelim diyordu.Asla bitmiyordu bana olan sevgisi ve saygısı."Kızdın mı bana,"diye saçma bir soru sordum.Daha çok saçmala Damla.Sen git adamın özelini oku,adam sana kızmasın.Oh ne alâ memleket."Kızmadım güzelim,ben sana kızamam ki,"dedi.
"Uzatmasak,kapatalım konuyu.Gerçekten,kızgın gibi görünmüyordu."Tamam,kapattık,"dedim.Yüzünde,buruk bir tebessüm oluşmuştu.Sebepsiz bir şekilde,tatlı görünüyordu.
"Acıktım ben,"dedi şımarıkça.Bazen,Hakan KANTAŞ gerçekten küçük bir çocuk gibi olabiliyordu.Mutfağa inmiştim.Hakan'da arkamdan inmişti.
Bir şeyler hazırlamıştım.Hakan'la birlikte, güzel bir kahvaltı yapmıştık.Güzel bir kahvaltı.
Ben ne dediğimin farkında mıydım?Hakan denen bu adamla yaptığım şeyler,ne zamandan beri güzel olmuştu?
Kafamda,bir sürü soru işareti vardı.Sadece şunu biliyordum.Hakan'ı asla sevmiyordum.O,beni seviyordu.Bende ona elimden geldiği kadar,saygı duyuyordum.Saygı.Ötesi yoktu.
"Benim çıkmam lazım,güzelim.Sanırım işe gidiyordu.
2 hafta sonra
Hakan
Testin sonucu bugün çıkacaktı.O kızın,Damla'nın kardeşi olmasını umut ediyordum.Dağ evimdeydim.Sigaramı ağzıma aldım,telefonum çalıyordu.
Babam olacak piç arıyordu,açmıştım."Ne var,ne istiyorsun?O pis sırıtışı yüzüne yerleşmişti.Tahmin edebiliyordum."En yakın arkadaşının ihanetini dinlemek ister misin,Hakan,"dedi.Neden bahsediyordu?
Ne demek istiyordu?Gökhan,böyle bir şey yapmazdı.Ya da,ben öyle sanıyordum."Çok saf Agah Bey;herşeye kanıyor.Her şey planladığımız gibi".
Böyle bir şey olamazdı,olmamalıydı.Ben,o adama kardeşim değimiştim,ben o adamla aynı sofrayı paylaşmıştım.O,nasıl bana böyle bir şey yapabiliyordu.Nasıl hayattaki en büyük düşmanımın adamı çıkabiliyordu?Nasıl bana oyun oynuyordu,nasıl?
Hayatta bu değil miydi zaten?İnanıyorduk.Bu hayata,bu hayatın hamlelerine inanıyorduk.Hayat,her zaman zor yönden öğretiyordu.Hayatın kuralı buydu.
Üzgündüm.Gökhan,bana bunu nasıl yapardı,hala aklım almıyordu.Mesafe koymam gerektiğini,bir kez daha öğrenmiştim.Yine canı yanan Hakan olmuştu.
Hakan saftı,Hakan inanırdı,Hakan kanardı.Evet,böyleydi.Hayatta bazı şeyleri,bana acıta acıta öğretmişti.Hayat,bana acımasızlığı öğretmişti.
Hastaneden aramışlardı.Gitmistim.Yağmur,gerçekten Damla'nın kardeşiydi.Yağmur'un yanına gelmiştim."Yağmur,ablana bir sürpriz yapmak ister misin,"diye sordum.Yüzünde tatlı bir gülümseme oluşmuştu."Gerçekten mi,"dedi.
"Evet,gerçekten.