O yine zorbalık görüyordu ve ben onu bir aptal gibi izliyordum. Kafasından akan mavi boya onu mahvediyordu, ağlatıyor du ve o artık bunu çok normal karşılıyordu. Yine ağlıyordu. Yardım edeni yoktu. İzleyip acıyanı da kimse acımıyordu ona biliyordum,zoruna gidiyordu. Ama o yine alışmıştı. Benim adım Umut o ise İlkin o sanıyor ki beni kimse sevmiyor ben kimsenin ilki değilim. Ama o bilmiyorki o benim ilkim o bilmiyorki ben onu deli gibi seviyorum. Ama yaklaşamıyorum,kurtaramıyorum onu mavi boyadan kurtaramıyorum,onu ıslatan bir başka sıvıdan, göz yaşından. Adım attım ama ben o adımı tekrar çektim yanıma onu dışlamalarının, zorbalık göstermelerinin sebebi nadir gri gözleri. Kimse sevmiyor sanıyordu gri gözlerini ama ben yine aşıktım onun gri gözlerine, kendimi çektim geriye, bir kere daha çektim. Kapıyı açtım ve çıktım cam kapının ardına baktım. Onu kocaman spor salonunda mavi boya ve göz yaşlarıyla yalnız bırakmıştım. Bu yüzden aptaldım ya hak ediyordum bu adı, umarım bir gün beni fark edersin gri göz. Arkamı döndüm ve ilerledim.merdivenlerden çıktım aklımda o vardı. Onu unutamazdım ki, o unutulmasını hak etmiyordu.merdivenleri bitirdim ve sınıfıma doğru ilerledim. Ders başlamıştı. Her seferinde böyleydi zaten alışmıştım. O hareket etmemişti,bende hareket etmemiştim. O da derse fazlasıyla geç kalmıştı. Kimin umurundaydı ki ders onu almaya mı gitmeliydim yoksa sınıfın kapısını mı çalmalıydım? Ona daha yaklaşamıyordum ki nasıl almaya gidecektim? Ama artık sanırım zamanı gelmişti. Kapının önünden döndüm ve tekrar merdivenlere ilerledim. Spor salonuna geldim ve gördüm o yine oturuyordu. Hızlıca yanına ilerledim,yanına geldim ve elimi uzattım. Ağlamaya devam ediyordu. Yavaşça kafasını kaldırdı ve uzattığım elime baktı. "Bir şey mi oldu?" Dedi. "Hayır," dedim. Derin bir nefes aldı ve "ne öyleyse?" Dedi sıkıntıyla. "Seni sınıfına temizleyip götürceğim" dedim. Kafasını tekrar eğdi. " yalan mı ? Bana zarar verecek misin?" Dedi. Kahretsin ki ben bunu yapamıyordum "hayır, sana söz zarar vermeyeceğim sana." Dedim. Gülümsedi. "Herkes söz veriyor. Sonra böyle masmavi oluyorum. Anlayacağın, kimseye güvenemiyorum." Dedi,gözünden bir damla yaş düşerken. Elimi indirdim ve dizlerimi büktüm ve yere, tam karşısına oturdum. "Neden oturuyorsun? Dizlerin kirlenecek." Dedi. "Sorun değil" dedim. "Sorun, bence çok büyük sorun. Kimse benim gibi bir yaratığın yanına oturmak istemez." Dedi. Bir yaşına daha veda ederken. "Ben isterim" dedim gülümseyerek. Kafasını kaldırdı ve gözlerimin içine baktı. "Yalan söylüyorsun beni kandırıyorsunuz. Hepiniz. Beni kandırıp canımı yakacaksınız." Dedi. "Sana söz veriyorum yemin ederim zarar vermeyeceğim." Dedim." Sana inanamam ki içimdeki sese söz verdim." Dedi. " bana güvenmeye bilirsin ama ben bana sadece şu anlık inanma'nı istiyorum." Dedim. Kafasını olumsuz şekilde salladı. "Yapamam" dedi. Zorlanıyordu sanki çok zorluyordu kendisini " neden yapamazsın bir ker-" cümlem bitmeden bütün gözyaşlarını dökmeye başladı. "Yapamıyorum ki kimseye güvenemiyorum" dedi. Ağlayarak " tamam dök içini" dedim ve kafasına göğsüme yasladım. "Tesekkür ederim" dedi. Ağlamasını durdurmaya çalışıyordu. Ama mavi boyası bana çoktan bulaşmıştı...
_________________________________________
umarım ilk bölümü beğenmişsinizdir yorum yapmayı ve beğenmeyi unutmayın sizi seviyorum trong>