Mia, okul koridorlarında sessizce yürürken içindeki acıyı bastırmaya çalışıyordu. Son günlerde sınıf arkadaşlarından aldığı kötü muamele onu derinden yaralamıştı. Duyduğu sert sözler, içindeki güçlü ruhu bile zayıflatmıştı.
Koridor boyunca yürürken, birden Jan'ın beklenmedik görüntüsüyle karşılaştı. Jan, arkasını dönmüş, bir duvarın yanında duruyordu. Mia, yaklaştığında, Jan'ın elinde bir kâğıt parçasıyla uğraştığını fark etti.
"Merhaba," dedi Mia çekingen bir şekilde.
Jan, kâğıdı hızla ceplerine soktu ve Mia'ya gülümsedi. "Merhaba, Mia. Sen nasılsın?"
Mia, Jan'ın samimi gülümsemesinin içindeki içtenliği hissetti. "İyiyim, teşekkürler," diye cevapladı.
Jan, Mia'nın yüzüne bakarak devam etti: "Son günlerde seni üzen şeyler olduğunu fark ettim. Sana nasıl yardımcı olabilirim?"
Mia, Jan'ın samimi ilgisine karşı duyduğu şaşkınlıkla bir anlığına sessiz kaldı. Sonra içinden geldiği gibi konuştu: "Benimle ilgilenmen bile yeterli. Bu okulda bazen kendimi çok yalnız hissediyorum."
Jan'ın gözleri bir an için üzüntüyle dolmuştu. "Sen yalnız değilsin, Mia. Seninle her zaman buradayım."
Bu sözler Mia'nın kalbini ısıttı ve içindeki umut ışığını yeniden alevlendirdi. Belki de bu okulda gerçek bir arkadaşlığın yeşermeye başladığının işaretiydi.