Sonbaharın son günleri Hogwarts’ın koridorlarını iyice soğutmuştu.
Sabah Büyük Salon’a girdiğimizde masaların üzerinde tatil programları dağıtılıyordu.
Pansy parşömeni eline aldı.
“Sonunda tatil!”
Draco kendi kâğıdına baktı.
“Bir hafta.”
“Bir hafta bile yeter.”
Ben parşömene göz gezdirdim.
“Tatil için eve mi döneceksiniz?”
Pansy başını salladı.
“Evet.”
Draco da onayladı.
“Ben de.”
Tam o sırada Tom ve Mattheo masaya geldiler.
Tom parşömeni aldı ve okudu.
“Biz dönmüyoruz.”
Başımı kaldırdım.
“Nasıl yani?”
Mattheo sandalyeye oturdu.
“Bir süre Hogwarts’ta kalacağız.”
Pansy şaşırdı.
“Neden?”
Mattheo cevap vermeden önce Tom ona baktı.
Mattheo sustu.
Ben bunu fark ettim.
“Bir şey mi oldu?”
Tom sakin bir şekilde konuştu.
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Ama ses tonu hiç de “hayır, hiçbir şey olmadı” gibi değildi.
Ders çıkışında Mattheo yanıma yetişti.
“Y/N.”
“Ne oldu?”
“Tatilde burada kalacağını söyledin mi?”
“Hayır. Eve gideceğim.”
Mattheo bir an sustu.
“Anladım.”
“Niye sordun?”
“Hiç.”
Sonra gülümsedi.
“Yalnızca merak ettim.”
“Sen kalacakmışsın.”
“Evet.”
“Tom da.”
Mattheo’nun yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Evet.”
Bir süre sessiz yürüdük.
Sonra Mattheo bana baktı.
“Tatilde seni görmemek garip olacak.”
“Daha tatil başlamadı.”
“Biliyorum.”
“Şimdiden mi özleyeceksin?”
Mattheo hafifçe güldü.
“Belki.”
Yüzümde küçük bir gülümseme oluştu.
Tam o sırada arkamızdan ayak sesleri geldi.
Tom.
Bize yaklaşırken Mattheo’ya baktı.
“Profesör seni arıyor.”
Mattheo kaşını kaldırdı.
“Beni mi?”
“Evet.”
“Ne için?”
“Bilmiyorum.”
Mattheo birkaç saniye Tom’a baktı.
Sonra bana döndü.
“Sonra görüşürüz.”
“Görüşürüz.”
Mattheo uzaklaştı.
Tom yanımda kaldı.
“Tatilde eve mi gidiyorsun?”
“Evet.”
“Ne kadar kalacaksın?”
“Bir hafta.”
Tom başını salladı.
“Güzel.”
“Niye güzel?”
“Hiç.”
“Tom.”
“Ne?”
“Bugün çok garipsin.”
Tom hafifçe gülümsedi.
“Ben hep garibim.”
Akşam ortak salonda Pansy ve Draco satranç oynuyordu.
Pansy hamlesini yaptı.
“Şah.”
Draco tahtaya baktı.
“Bu hamleyi nereden öğrendin?”
“Sen öğrettin.”
“Ben sana bunu öğretmedim.”
“Öğrettin.”
Draco gülümseyerek başını salladı.
“Benden daha iyi oluyorsun.”
Pansy’nin yüzü aydınlandı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
Pansy birkaç saniye ona baktı.
“Teşekkür ederim.”
Ben uzaktan onları izlerken gülümsedim.
Artık aralarındaki şeyin sadece arkadaşlık olmadığından şüphelenmeye başlamıştım.
Bir süre sonra Tom pencerenin yanında Mattheo’yla konuşmaya başladı.
Sesleri çok yüksek değildi.
Ama birkaç kelime duydum.
“Babam…”
“Toplantı…”
“Tatilde…”
Sonra Tom sustu.
Mattheo da sustu.
İkisi aynı anda bana baktı.
Bakışlarımız kesişince Tom hemen başka tarafa döndü.
Yanlarına gittim.
“Ne toplantısı?”
Mattheo cevap vermedi.
Tom ise sakin bir ifadeyle:
“Bir şey yok.”
“Yine mi?”
“Yine ne?”
“Bir şey soruyorum, cevap vermiyorsunuz.”
Tom bana baktı.
“Bazen bilmediğin şeyleri merak etmemen daha iyi.”
Bu cümle hoşuma gitmedi.
“Bana ne yapacağımı söyleme.”
Tom’un dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“İşte bu yüzden seni merak ediyorum.”
Bir an sessizlik oldu.
Tom da söylediği şeyin farkına varmış gibi sustu.
Mattheo ikimize baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Ben gidiyorum.”
Mattheo uzaklaştı.
Tom da arkasından baktı.
Ben ona döndüm.
“Ne demek istedin?”
Tom birkaç saniye düşündü.
“Hiçbir şey.”
“Tom…”
“İyi geceler, Y/N.”
Bu kez cevap vermeden yanımdan geçti.
Ben arkasından baktım.
O gece yatmadan önce Pansy yatağının kenarına oturdu.
“Bir şey söyleyeceğim.”
“Ne?”
“Riddle kardeşleri hiç normal bulmuyorum.”
Güldüm.
“Bunu daha önce de söyledin.”
“Bu kez ciddiyim.”
“Ben de.”
Pansy bana baktı.
“Tatilde bir şey olacak gibi hissediyorum.”
“Ne gibi?”
“Bilmiyorum.”
Pencereye doğru baktım.
Hogwarts’ın dışı karanlıktı.
Ama nedense içimde garip bir huzursuzluk vardı.
Sanki tatil sadece birkaç günlük dinlenme olmayacaktı.
Sanki Hogwarts’tan ayrılmadan önce bilmediğimiz bir şey çoktan başlamıştı.
Ve Riddle kardeşleri bunun tam ortasındaydı.