Hogwarts’ın kuleleri uzaktan göründüğünde herkes trende hareketlenmeye başlamıştı.
Pansy heyecanla ayağa kalktı.
“Sonunda.”
Draco cüppesini düzeltti.
“Bu yılın geçen yıldan daha iyi olacağına eminim.”
“Sen her yıl bunu söylüyorsun,” dedim.
“Çünkü her yıl haklı çıkıyorum.”
Gözlerimi devirdim.
Tren durduğunda hepimiz aşağı indik.
Büyük Salon’a girdiğimizde yüzlerce mum tavanda süzülüyor, dört binanın öğrencileri kendi masalarına yerleşiyordu.
Slytherin masasına oturdum.
Draco hemen yanıma geçti.
Pansy de diğer tarafıma oturdu.
Bir süre sonra Profesör McGonagall elindeki listeyle öne çıktı.
“Bu yıl Hogwarts’a aramıza katılan iki yeni öğrencimiz var.”
Salon sessizleşti.
“Tom Riddle.”
Tom ayağa kalktı.
Bütün salonun bakışları ona çevrildi.
Seçmen Şapka başına yerleştirildi.
Birkaç saniye sonra—
“SLYTHERIN!”
Slytherin masasından alkışlar yükseldi.
Tom şapkayı çıkarıp masaya doğru ilerledi.
Yanımızdan geçerken bana baktı.
Sadece bir saniyeliğine.
Ama bakışında tuhaf bir şey vardı.
Sanki beni tanıyormuş gibi.
Ardından Mattheo’nun ismi okundu.
O da Slytherin’e seçildi.
Mattheo masaya geldiğinde Tom’un yanına oturdu.
Pansy bana eğildi.
“İkisi de Slytherin.”
“Şaşırmadım.”
“Ben şaşırmadım ama…”
“Ne?”
Pansy gözlerini hafifçe kıstı.
“Tom Riddle’ın bakışları biraz ürkütücü.”
Ben cevap veremeden Tom karşımdaki koltuğa oturdu.
“Benim hakkımda mı konuşuyordunuz?”
Pansy hiç çekinmeden cevap verdi.
“Evet.”
Tom’un kaşı hafifçe kalktı.
“Ne söyledin?”
“Ürkütücü olduğunu.”
Mattheo güldü.
Tom ise gözlerini bana çevirdi.
“Sen de öyle mi düşünüyorsun, Malfoy?”
“Henüz karar vermedim.”
“Karar vermen uzun sürmez.”
“Belki de sürer.”
Tom hafifçe gülümsedi.
“Göreceğiz.”
Akşam yemeğinden sonra öğrenciler salonlarına dağılmaya başladı.
Ben, Draco ve Pansy koridorda yürürken arkamızdan bir ses geldi.
“Malfoy.”
Döndüm.
Tom duvara yaslanmıştı.
“Ne?”
“Bir şey söyleyeceğim.”
Draco hemen araya girdi.
“Benim kız kardeşimle ne konuşacaksın?”
Tom ona baktı.
“Seninle konuşmuyorum.”
Draco’nun yüzü gerildi.
“Y/N, gel.”
Tam gidecekken Tom tekrar konuştu.
“Bu kadar korumacı olman komik.”
Draco durdu.
“Ne dedin?”
Tom’un yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
“Hiç.”
Ben Draco’nun kolundan tuttum.
“Boş ver.”
Tom bana baktı.
“Senin abinin peşinden gitmen gerekmiyor.”
“Sen de benim ne yapacağımı söylemek zorunda değilsin.”
Bir an sessizlik oldu.
Tom’un yüzündeki ifade değişti.
Sanki cevabımı beklemiyordu.
Mattheo koridorun diğer ucundan seslendi.
“Tom, bırak.”
Tom bana son bir kez baktı.
“Yarın görüşürüz, Malfoy.”
Sonra uzaklaştı.
Pansy hemen yanıma geldi.
“Bence senden hoşlanmadı.”
Draco başını salladı.
“Kesinlikle.”
Ben ikisine baktım.
“Bence sadece sinir bozucu.”
Pansy güldü.
“Bence de.”
Ertesi sabah Slytherin ortak salonunda oturuyordum.
Kitabımı açmış, ders programına bakıyordum.
Bir anda kitabım elimden çekildi.
Başımı kaldırdığımda Tom karşımdaydı.
Kitabı elinde tutuyordu.
“Bunu mu okuyorsun?”
“Elimdeki kitabı geri verir misin?”
“Hayır.”
“Tom.”
“Ne?”
“Kitabımı ver.”
Tom kitabın sayfalarını çevirdi.
“Çok çalışkansın.”
“En azından derslerime çalışıyorum.”
Mattheo yanımıza geldi.
“Başına bela olma.”
Tom ona bakmadan konuştu.
“Ben sadece eğleniyorum.”
“Ben eğlenmiyorum.”
Tom kitabı kapattı.
Sonra kitabı masaya bıraktı.
“Al.”
Kitabı aldım.
Tom yanımdan geçerken durdu.
“Bu kadar sinirlenmen komik.”
“Sen de bu kadar uğraşınca komik oluyorsun.”
Mattheo kahkaha attı.
Tom ona ters ters baktı.
“Ne?”
“Hiçbir şey.”
Tom uzaklaşırken arkasından baktım.
Pansy yanıma geldi.
“Y/N…”
“Ne?”
“Bence bu çocuk özellikle seni sinirlendiriyor.”
“Fark ettim.”
“Peki neden?”
Omuz silktim.
“Bilmiyorum.”
Ama ben bilmiyordum.
Tom biliyor muydu?
Çünkü o gün boyunca ne zaman koridorda karşılaşsak gözlerini üzerimde hissediyordum.
Ve her seferinde sanki beni sinirlendirmek için yeni bir bahane buluyordu.
Henüz bilmiyordum…
Bu sadece başlangıçtı.