Kütüphaneden çıktıktan sonra üçünün de aklında aynı soru vardı.
Riddle Mührü neden Y/N’ye verilmişti?
Tom, kitabı kolunun altında taşıyarak koridorda ilerliyordu. Mattheo ise Y/N’nin yanında yürüyordu.
“Bence bunu denememiz gerekiyor,” dedi Mattheo.
Tom hemen ona baktı.
“Ne denemesi?”
“Kolyenin ne yaptığını.”
Y/N boynundaki mühre dokundu.
“Ben de merak ediyorum.”
Tom’un yüzü ciddileşti.
“Burada değil.”
“Niye?”
“Çünkü ne yapacağını bilmiyoruz.”
Mattheo hafifçe gülümsedi.
“İlk kez mantıklı konuşuyor.”
Tom ona bakmadan cevap verdi.
“Bunu tekrarlama.”
Y/N istemeden güldü.
“İkiniz gerçekten hiç anlaşamıyorsunuz.”
“Anlaşıyoruz,” dedi Mattheo.
Tom aynı anda:
“Hayır.”
Y/N başını iki yana salladı.
“İnanılmazsınız.”
Akşam olduğunda Tom, Mattheo ve Y/N Malikanenin arkasındaki eski çalışma odasına geçtiler.
Oda yıllardır kullanılmıyormuş gibi görünüyordu. Raflarda eski büyü kitapları, masanın üzerinde ise çeşitli objeler vardı.
Tom kapıyı kapattı.
“Kimse içeri girmeyecek.”
Mattheo masanın üzerindeki kitaplardan birini açtı.
“Burada mührün enerjisiyle ilgili bir şey yazıyor.”
Y/N karşısına geçti.
“Ne yapmam gerekiyor?”
Mattheo sayfayı okudu.
“Büyünü mühre yönlendirmen gerekiyor.”
Tom hemen araya girdi.
“Ne kadar?”
“Bilmiyorum.”
“Bilmiyorsan Y/N’ye yaptırma.”
Mattheo kitabı kapattı.
“Başka nasıl öğreneceğiz?”
Tom ona sertçe baktı.
“Deneme yanılmayla değil.”
Y/N ikisinin arasına girdi.
“Tamam. Yeter.”
Tom ona döndü.
“Y/N.”
“Efendim?”
“Bunu yapmak zorunda değilsin.”
Y/N boynundaki mühre baktı.
“Bence artık ne olduğunu öğrenmeliyim.”
Tom birkaç saniye sustu.
Sonunda başını salladı.
“Peki.”
Y/N odanın ortasına geçti.
Gözlerini kapattı.
Elini kolyenin üzerine koydu.
İlk başta hiçbir şey olmadı.
Sonra mührün üzerindeki yılan sembolü parlamaya başladı.
Odadaki mumların alevleri aynı anda yükseldi.
Mattheo’nun gözleri büyüdü.
“Tom…”
“Gördüm.”
Y/N nefesini yavaşça verdi.
Bir anda odanın ortasında güçlü bir hava dalgası oluştu.
Kitaplar raflardan yere düştü.
Y/N dengesini kaybetti.
Tom hemen öne atıldı ve onun kolundan tutarak düşmesini engelledi.
“Y/N!”
Y/N gözlerini açtı.
“İyiyim.”
Tom’un eli hâlâ kolundaydı.
Birkaç saniye birbirlerine baktılar.
Tom sonra elini çekti.
“Bir daha bunu tek başına deneme.”
Y/N kaşını kaldırdı.
“Tek başıma yapmadım.”
“Biliyorsun ne demek istediğimi.”
Mattheo yanlarına geldi.
“İyi misin?”
Y/N başını salladı.
“Evet.”
Mattheo’nun yüzünde rahatlama görüldü.
“Güzel.”
Tom ona baktı.
Sonra Y/N’ye.
“Bir şey hissettin mi?”
Y/N düşündü.
“Evet.”
“Ne?”
“Bir ses.”
İki kardeş de sustu.
Mattheo yaklaşarak sordu:
“Ne dedi?”
Y/N cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.
“Bilmiyorum.”
“Nasıl yani?”
“Bir kelime gibiydi.”
Tom’un bakışları sertleşti.
“Ne kelimesi?”
Y/N gözlerini kapatıp hatırlamaya çalıştı.
“Güç.”
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Mattheo kitabı yeniden açtı.
Tom ise Y/N’ye bakıyordu.
“Demek mühür seni tanıyor.”
Y/N ona döndü.
“Bu iyi bir şey mi?”
Tom’un cevabı gecikti.
“Bilmiyorum.”
Mattheo sayfanın altındaki küçük yazıyı fark etti.
“Burada başka bir şey var.”
Tom yanına geçti.
Yazıyı birlikte okudular.
Mattheo’nun yüzündeki ifade değişti.
“Ne yazıyor?”
Mattheo cevap vermeden önce Tom’a baktı.
Tom kitabı kapattı.
“Bunu burada konuşmayacağız.”
Y/N şaşkınlıkla ikisine baktı.
“Ne yazıyor?”
Tom gözlerini ona çevirdi.
“Yarın anlatacağız.”
Y/N kaşlarını çattı.
“Tom.”
Tom’un sesi bu kez daha yumuşaktı.
“Y/N, bana güven.”
Y/N birkaç saniye ona baktı.
Sonra başını salladı.
“Peki.”
Tom arkasını döndü.
Ama yüzündeki ifade değişmişti.
Çünkü kitapta yazan tek cümle hâlâ aklından çıkmıyordu:
“Mührün seçtiği kişi, Riddle soyunun kaderini değiştirecektir.”