Ertesi sabah Y/N, Tom ve Mattheo eski kütüphanenin en arka raflarında çalışmaya başlamıştı.
Masada onlarca kitap vardı.
Mattheo bir kitabın sayfalarını çevirirken konuştu.
“Burada bir şey var.”
Tom hemen yanına geldi.
“Göster.”
Mattheo kitabı ona uzattı.
Y/N ise başka bir rafa yöneldi.
“Ben de şu taraftan bakacağım.”
Tom başını kaldırdı.
“Tek başına gitme.”
Y/N dönüp ona baktı.
“Kitap almaya gidiyorum, Tom.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse?”
Tom cevap vermedi.
Y/N gözlerini devirdi ve rafların arasına ilerledi.
Bir süre sonra üst rafta eski, kalın bir kitap gördü.
Parmak uçlarıyla uzanmaya çalıştı ama yetişemedi.
Tam o sırada arkasından Tom’un sesi geldi.
“Hangisi?”
Y/N dönmeden kitabı işaret etti.
“Şu.”
Tom yanına geldi.
Y/N’nin üzerinden uzanıp kitabı raftan aldı.
“Bu mu?”
“Evet.”
Y/N kitabı almak için arkasını döndü.
Ama Tom da aynı anda ona doğru dönmüştü.
Bir anda aralarındaki mesafe neredeyse kalmadı.
İkisi de olduğu yerde durdu.
Y/N başını kaldırdığında Tom’un yüzünün çok yakınında olduğunu fark etti.
Tom da hareket etmedi.
Bir saniye.
İki saniye.
Sessizlik.
Y/N bir adım geri çekildi.
Tom da hemen kitabı ona uzattı.
“Al.”
Y/N kitabı aldı.
“Teşekkürler.”
Sesi normal çıkmaya çalışıyordu ama ikisi de az önceki anın farkındaydı.
Tom bakışlarını kitaba çevirdi.
“Bunu arıyordun.”
“Evet.”
Y/N rafın diğer tarafına geçti.
Tom birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Sonra derin bir nefes alıp masaya döndü.
Mattheo başını kaldırdı.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
Mattheo Tom’a baktı.
Sonra Y/N’ye.
Sonra tekrar Tom’a.
“Tabii.”
Tom ona sertçe baktı.
“Bir şey söyleme.”
Mattheo gülümseyerek kitabına döndü.
“Hiçbir şey söylemedim.”
Bir saat sonra aradıkları kitabı sonunda buldular.
Mattheo sayfayı masanın üzerine açtı.
Üçü aynı anda eğildi.
Sayfanın ortasında eski bir sembol vardı.
Y/N’nin boynundaki kolyeyle tamamen aynı.
Mattheo okumaya başladı.
“Riddle Mührü…”
Tom’un bakışları sertleşti.
Mattheo devam etti:
“‘Bu mühür, sıradan büyücülere verilmez. Yalnızca büyü gücü olağan sınırların ötesinde görülen kişilere teslim edilir.’”
Y/N sessizleşti.
“Yani…”
Tom cümleyi tamamladı.
“Bu kolye güçlü kişilere veriliyor.”
Mattheo başını salladı.
“Ve babamız bunu sana verdi.”
Y/N kolyeye baktı.
“Benim bu kadar güçlü olduğumu nereden biliyor?”
Tom cevap vermedi.
Mattheo da sustu.
Çünkü üçünün de aklındaki soru aynıydı.
Voldemort, Y/N’de ne görmüştü?
Tom kitabın sayfasını kapattı.
“Bunu kimseye anlatmayacağız.”
Y/N ona baktı.
“Bana emir mi veriyorsun?”
Tom’un dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi.
“Hayır.”
“Güzel.”
“Sadece tavsiye.”
Mattheo araya girdi.
“İlk defa mantıklı bir şey söyledi.”
Tom ona baktı.
“Senin fikrini soran olmadı.”
Y/N istemeden güldü.
İki kardeş aynı anda ona baktı.
Ve Y/N o an fark etti:
Riddle kardeşleriyle geçirdiği her gün, hayatını biraz daha karmaşık hâle getiriyordu.
Özellikle de Tom’la.