Riddle Malikanesi’ndeki toplantıdan sonraki sabah, ev her zamankinden daha sessizdi.
Y/N kahvaltı masasından kalktığında kapının önünde Mattheo’yu gördü.
Elinde eski, yıpranmış bir kitap vardı.
“Günaydın.”
Y/N şaşkınlıkla ona baktı.
“Sen burada ne yapıyorsun?”
Mattheo kitabı kaldırdı.
“Dün geceki kolyeyi araştırdım.”
“Bütün gece mi?”
“Büyük kısmını.”
Y/N kitabı aldı.
“Bir şey bulabildin mi?”
“Belki.”
Mattheo gülümsedi.
“Bahçeye geçelim. Orada daha rahat konuşuruz.”
Y/N başını salladı.
“Tamam.”
Bahçedeki taş masaya oturduklarında Mattheo kitabı açtı.
“Bak.”
Sayfanın ortasında, kolyenin üzerindeki yılan sembolüne benzeyen bir işaret vardı.
Y/N eğilip baktı.
“Bu aynı sembol.”
“Ben de öyle düşündüm.”
Mattheo parmağıyla yazıların üzerinde ilerledi.
“Riddle ailesinde bu sembol yalnızca belirli durumlarda kullanılmış.”
“Ne gibi?”
“Bilmiyorum. Sayfanın devamı eksik.”
Y/N kitabı kendine doğru çekti.
“Harika. Yine bir sır.”
Mattheo güldü.
“Senin hayatında normal bir şey var mı zaten?”
“Bunu sen mi söylüyorsun?”
“Doğru.”
İkisi de güldü.
Bir süre kitabı birlikte incelediler.
Sonra Mattheo sessizleşti.
Y/N ona baktı.
“Bir şey oldu?”
“Hayır.”
“Mattheo.”
Mattheo kitabı kapattı.
“Bazen seninle konuşurken ne söyleyeceğimi unutuyorum.”
Y/N şaşırdı.
“Nasıl yani?”
Mattheo kısa bir kahkaha attı.
“Bilmiyorum. Normalde insanlarla konuşmak kolaydır.”
“Ben zor muyum?”
“Sen…”
Mattheo bir an düşündü.
“Sen farklısın.”
Y/N gülümsedi.
“Bu iyi bir şey mi?”
“Benim için evet.”
Y/N’nin yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
Mattheo bunu görünce bakışlarını kaçırdı.
Sonra elini masanın üzerine koydu.
Y/N kitabı incelerken eli yanlışlıkla Mattheo’nun eline değdi.
İkisi de bir an durdu.
Mattheo elini çekmek yerine parmaklarını Y/N’nin elinin üzerine hafifçe kapattı.
Y/N ona baktı.
Mattheo’nun yüzündeki ifade bu kez alışılmış rahatlığından uzaktı.
“Rahatsız oldun mu?”
Y/N başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Mattheo’nun yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Güzel.”
Tam o anda arkalarından bir ses geldi.
“Burada ne oluyor?”
İkisi de başını çevirdi.
Tom birkaç adım ötede duruyordu.
Bakışları önce Mattheo’ya, sonra Y/N’nin eline indi.
Mattheo elini çekmedi.
Tom’un yüzündeki ifade anında sertleşti.
“Ne yapıyorsunuz?”
Mattheo sakinliğini korudu.
“Konuşuyoruz.”
Tom’un bakışları hâlâ ellerindeydi.
“Buna konuşmak mı diyorsun?”
Mattheo kaşını kaldırdı.
“Başka ne olabilir?”
Tom birkaç adım yaklaştı.
“Mattheo.”
“Efendim?”
“Onun elini bırak.”
Bahçedeki hava bir anda değişti.
Y/N Tom’a baktı.
“Tom…”
Tom gözlerini kardeşinden ayırmadı.
“Bırak.”
Mattheo ise hafifçe gülümsedi.
“Bunu neden bu kadar önemsiyorsun?”
Tom cevap vermedi.
Mattheo bu kez daha ciddi konuştu.
“Yoksa kıskandın mı?”
Tom’un yüzü buz gibi oldu.
“Saçmalama.”
“Öyleyse neden umursuyorsun?”
“Çünkü—”
Tom sustu.
Cümlesinin devamını getiremedi.
Y/N ilk kez Tom’un gerçekten söyleyecek bir şey bulamadığını gördü.
Mattheo yavaşça elini çekti.
Ama gözlerini Tom’dan ayırmadı.
“Bence biraz düşünmelisin.”
Tom ona sertçe baktı.
“Sen de ne yaptığını düşün.”
Mattheo ayağa kalktı.
“Düşünüyorum zaten.”
Y/N ikisinin arasına baktı.
“İkiniz de sakin olun.”
Tom’un bakışları ona döndü.
“Y/N.”
“Efendim?”
Tom birkaç saniye sustu.
Sonra daha sakin bir sesle konuştu.
“Seninle konuşmam gerekiyor.”
Mattheo araya girdi.
“Benim de onunla işim bitmedi.”
Tom ona döndü.
“Sonra konuşursunuz.”
Mattheo gülümsedi.
“Buna sen karar vermiyorsun.”
Tom cevap vermedi.
Y/N ise ikisine bakıp iç çekti.
“Gerçekten ikinizle uğraşamıyorum.”
Kitabı Mattheo’ya uzattı.
“Bunu sonra devam ettiririz.”
Mattheo kitabı aldı.
“Yarın buluşuruz.”
Y/N gülümsedi.
“Tamam.”
Tom’un bakışları yeniden Mattheo’ya kaydı.
Mattheo bunu fark etti.
Ve ilk kez Tom’un neden sinirlendiğini çok iyi anlamıştı.
Kardeşi kıskanıyordu.
Tom ise bunu kendisine bile itiraf etmeye hazır değildi.