Yeni uyanmıştım, bir güzel esnedim,günün o parlayan ışığı camdan yüzüme vuruyordu.
Barry daha uyanmamıştı,yüzü tavana bakıcak şekilde kollarını karnının üzerine koymuş bir şekilde yatıyordu.
Yataktan kaltım ve terliklerimi giyip mutfağa doğru gittim.
Gün o kadar aydınlıktı ki gözlerimi ondan alamıyordum.
Kahvaltı için krep yapacaktım, malzemeleri çıkardım ve hazırladım.
Barry'de uyanmıştı, benim bu dan haberim yoktu bir anda arkamdan sarıldı, korkmuştum ama bu kişinin o olduğunu anlamıştım.
"Benim güzeller güzeli karım napıyor burada?" Dedi.
8 aylık hamileydim bu yüzden pek hareket edemiyordum.
Barry de bana:
"Çekil yelena,sen hamilesin ben yaparım kahvaltıyı," dedi.
Ona ne kadar karşı gelsem de çok inatçıydı ve bende en sonunda kabul ettim.
Kanepeye uzundım ve karnımı okşamaya başladım.
Bir oğlumuz olucaktı adını bile koymuştuk;Ethan.
Barry kahvaltıyı getirdi, krep o kadar güzel olmuştu ki üç-beş tane yemişimdir.
Barry ile karnımızı doyurduktan sonra televizyonu açtık.
Kendi haber sunduğumuz kanalın adı: Show 13'tü bu yüzden kumandadan numara on üç'e bastık.
Ama bu sefer biz yoktuk,bu sefer farklı bir haber vardı.
"Geçen hafta 'lanetli ada'adlı bir adayı araştırmaya giden bir grup denizci bir daha asla dönmediler." Deniyordu haberde.
Barry'ye dönüp:
"Acaba oraya gitsek mi?" Dedim.
Barry ise sinirle:
"Asla!" Dedi.
Ona gözümü devirdim ve:
"Hamileyim diye haber yapamiyacak mıyım?" Dedim
O da bana:
"Bak haber yapabilirsin ama 'lanetli ada' denen bir yere asla gidemezsin anladın mı?! Bu hem seni hem de oğlumuzu tehlikeye atar!" Dedi.
Ben de hiçbir şey diyemedim çünkü haklıydı.
Ama bir anda haber de kaybolan denizcilerin adları açıklanmaya başlandı; Alcina Roberts, madeline bustier,Lori presscot ve Jonathan Ross.
Gözlerime inanamadım! Oradaki kişilerden biri benim ablamdı!
Göz yaşlarımı kontrol edemedim ve Barry'ye sarılıp ağlamaya başladım.
Alcina Roberts benim ablmadı.
Barry beni teselli etmeye çalıştı ama ben kararımda emindim;o adaya gitmeliydim!
Barry asla gitmeme izin vermezdi bu yüzden bu işi zor yoldan yapmalıydım.
Mükemmel başlayan günüm altüst olmuştu.
Hemen annemi aradım.
"Anne! anne, haberleri duydun mu?"dedim.
Annem hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
Onu teselli ettim:
"Anne kaybolmuş olması onun öldüğü anlamına gelmez! Onu bulabiliriz,"dedim.
Annem yine de inanmıyordu.
"Hayır onu kimse kurtaramaz!"diyordu ağlayarak.
Sonra telefonu yüzüme kapattı, onun için gerçekten çok üzülmüştüm,ablamı bulmalıydım!
Gece olmuştu, Barry uyumuştu ve ben ondan habersiz evden kaçtım ama kaçmadan önce tuvaletin lambasını ve musluğunu açık bıraktım ki eğer gece uyanırsa evden kaçtığımı anlamasın diye.
Yanıma yüksek bir miktarda para aldım, ve limana doğru gittim, etraf çok karanlıktı o kadar karanlıktı ki sokak lambaları bile yetmiyordu aydınlatmaya.
Oraya vardığımda bir denizci gördüm ve ona doğru gittim.
Denizci beni görünce:
"Bu saatte burada ne işiniz var hanımefendi?" Dedi.
Ben ise ona:
"Anlatacak zaman yok, şu 'lanetli ada' yı biliyorsun değil mi?" Dedim.
Denizci'nin gözleri fal taşı gibi açıldı.
"Emin misiniz? Oraya giden kimse bir daha geri dönemez!" Dedi.
Bense kararımdan emindim.
Ve ona doğru:
"Bu riski göze alıcam çünkü benim kardeşim orada! Onu kurtarmlaıyım!" Dedim aglayarak.
"Tamam o zaman gemi'ye bin ama haberiniz olsun ben sizi oradan çıkana kadar beklemiyeceğim, siz işiniz bittiğinde beni arayın" dedi ve numarasını verdi.
Ben şaşkınlıkla:
"Siz mi?" Dedim.
Ve hiç beklemdiğim bir şey oldu; gemiden biri indi ve denizciye doğru geldi:
"Ee kaptan ne zaman kalkıyoruz?" Dedi.
Gördüklerime şok olmuştum çünkü o kişi Barry'di!
Birbirlerimizle karşılaşınca:
"Ne senin burada ne işin var?!" Dedik birlikte yüksek sesle.
BÖLÜM SONU.
