Bölüm 4

Yolculuğumuz başlamıştı yolculuk zor geçiyordu kış yavaş yavaş geliyodu yaşamak zorlaştı her geçen gün daha güçsüz duruma düşüyoruz adım adım ölüme gidiyorduk adeta benzin azalıyor hava soğuk olduğu için yürüyemeyiz zaten glen de ayağından yaralı mermiyi çıkaramadığımız için ayağı kötü duruma gidiyordu ama kararlı bi şekilde hedefimize gidiyorduk ve yolda birileriyle karşılaştık yirmi kişilik bi guruptu daha kalabalıktık ve silahlarımız vardı grup un içindeki doktor glen in bacağının tedavi etti kızım ısırılalı iki hafta geçti ama hiçbirşey olmamıştı gruptan kimse kızımın ısırıldığını bilmiyorlardı bilmemeleride gerekiyordu grup kalabalık olduğu için baya yavaş ilerliyorduk ama en sonunda tedavi merkezine ulaştık bi anda otomatik silahlı askerler etrafımızı sardı ve elimizdeki silahları aldılar ve ellerimizi ve gözlerimizi bağlayıp bizi biyere götürdüler bizi bi odaya atıp ısırılan varmı diye konturol ederken kızımın ısırılmış olduğunu gördüler kızımı öldüreceklerdi onlara durumu anlatmaya çalışsamda beni dinlemiyordular tam askerlerden biri kızımı öldürecekken profesör hayır onu öldürmeyin diye bağırdı o aradığımız kişi diye bağırdı beni ve kızımı odadan çıkarıp başka bi odaya götürdüler kızımın üzerinde testler yapmaya başladılar o sırada banada sorular soruyorlardı ve öğrendik ki kızımın bağışıklığı varmış bu hastalığa kızımın üzerinden tedavi bulacaklardı çok güzel bir haberdi ama sonra öğrendimki tedavinin bulunması için kızımın ölmesi gerekiyordu ben izin vermeyince profesör bu senin kararın değil dedi ve benle beraber gurubu tedavi merkezinden attılar kızımın ölmesine asla izin veremezdim gruptaki kişiler le beraber tedavi merkezine saldırıp kızımı geri alıcaktık bu iş için yeterli silahlarımız yoktu ama bu bölgede bi polis merkezi varmış o raya giderek silah topladık artık yeterli silahımız vardı el bombaları pompalı tüfekler otomatik silahlar her şeyimiz vardı ama bu işi yirmi kişiyle başaramazdık bu yüzden polis arabalarının sirenlerini çalarak etrafta gezip zombi topladık ve arkamızda dev bi zombi ordusuyla kızımı kurtarmaya gidiyorduk en önden giden dozer telleri yıkıp giriş kapısınıda kırıp geçti arkasında polis arabalarıyla içeri girdik ve el bombalarını dışarı atıp dışardaki askerlerin bize saldırmasını engelledik içeri girdiğimizde sis bombalarıyla gizlice içeri zızdık askerler gelmişti gruptaki kişiler askerlerle çatışırken ben ve glen kızımı bulmaya gittik ve ameliyat odasına girdik prafösör elinde neşterle onu almana izin veremem dünyanın kaderi bu kızın elinde milyonlarca insan kurtulucak diye bağırmaya başladı ama benim hayatta yaşama amacım kızımdı kızım öldükten sonra dünyanın kurtulmasının bi anlamı yoktu prafösör doğru koşup neşteri alıp boynunu sapladım ve prafösör yere düşüp son sözlerini söyledi dünya senin yüzünden kurtulamıcak diyip öldü kızımı alıp ordan hızlıca çıktık ve kaçtık tedavi merkezini topladıgimız zombiler bastı ekipten sekiz kişi ölmüştü çatışma sırasında kızımı kurtarmıştık ve artık bu bölgeden gitme zamanımız gelmişti artık kalabalık ve güçlü bi guruptuk kızımı kurtarmıştık belkide dünyanın kurtulmasının önüne geçmiştim ama pişman değildim kızım için her şeyi yapardım