Kapıdan çıkmış diğer bölüme yürüyordum ki bu cesaretimi bozan bi ses duydum,yine aynı sesleri...
Ama korkmamalıydım, korkmamalıyım!
Zehra kendine gel kızım!
Bunları düşünürken duraklamıştım(DURAKLAMIŞIM!)
Brian bu duraklamamı fırsat bilip önüme atladı ve yürümeye başladı. Arkasından bakakalmıştım. Ama daha çok beklersem başıma bişi geleceği kesindi. Hızlı adımlarla yanına gittim. O sırada diğerlerinden daha da şiddetli bi ses daha duyuldu. Bu sefer cidden baya korkmuştum ve refleks olarak brian ın koluna girdim. Bana öyle bi baktı ki o an içim ısındı. Kalbim öyle atıyordu ki çıkacaktı az kalsın. Gözlerimi ondan ayırdım ama kolumu çekmedim. Brian o zaman gülümsedi. Gülümsemesi bile içimi eritiyordu ya, eriyordum karşısında...