Laboratuvarın floresan ışıkları, Alaz’ın ekranındaki koordinatların yaydığı soğuk mavi ışıkla yarışıyordu. Defne, elinde tuttuğu kahve bardağıyla Alaz’ın çalışma masasının etrafında bir panter gibi dönüyordu.
"Yani diyorsun ki," dedi Defne, Alaz’ın her zamanki gibi kaşlarını çatarak kod satırlarını taramasını izlerken, "Sistemin kapısından 'Merhaba, biz geldik' diye girmeyeceğiz. Onların kendi güvenlik protokollerini, bize kapıyı açmaları için bir virüs gibi kullanacağız."
Alaz, klavyeden ellerini çekmeden başını salladı. "Bu virüs değil, Defne. Bu bir 'truva atı'. Sistemin kendi kendini onarma mekanizmasını tetikleyeceğiz. Onlar hata kodunu düzeltmeye çalışırken, biz arka kapıdan sızacağız. Ama tek bir yanlış hamlede tüm laboratuvarın elektrik devrelerini yakabiliriz."
Defne eğildi, Alaz’ın neredeyse dibine kadar girdi. Aralarındaki mesafe, havayı statik elektrikle dolduracak kadar azdı. Alaz o an duraksadı, ekrandan gözlerini ayırıp Defne’nin gözlerine baktı. O an laboratuvardaki uğultu kesilmiş gibiydi.
"Neden bana böyle bakıyorsun?" dedi Defne, sesi normalden biraz daha kısık çıkmıştı. "Korkuyor musun, yoksa benimle çalışmaktan keyif mi alıyorsun?"
Alaz sertçe yutkundu. "Korkum, senin dikkatsizliğin yüzünden her şeyin havaya uçması. Keyif ise... bu kelimenin sözlüğümde bir yeri yok."
Defne gülümsedi ve Alaz’ın elindeki mouse'u hafifçe kenara itti. "Belki de sözlüğünü güncelleme vakti gelmiştir."
Tam o sırada, koordinatların gösterdiği gizemli merkezden laboratuvara doğrudan bir sinyal düştü. [SİSTEM TESPİT EDİLDİ: ERİŞİM İZNİ REDDEDİLDİ. GÜVENLİK PROTOKOLÜ: 10]
"Sıfırdayız," dedi Alaz, gözleri tekrar ekrana kilitlenerek. "Artık geri dönüş yok. Hazır mısın?"
Defne, klavyeye uzanıp Alaz’ın elinin üzerine kendi elini koydu. "İşte şimdi eğlenceli kısım başlıyor."