Herkese merhaba ben İdil.17 yaşındayım ve lise 3.sınıfım. Ailem ben daha küçükken boşandılar babamı hiç görmedim ya da hatırlamıyorum ama bu konuyu da anneme soramıyorum tabii ki.Ben hep yalnız büyümüş birisiyim,ne annemden ne babamdan sevgi gördüm o yüzden de içimde bir yer eksik hem de çok derin bir eksiklik var.Ama yine de umurumda olmuyor çünkü ben bunu küçükken aştım ve bir süre sonra insan alışıyor.her zaman öğle saatlerinde bale kursuna giderim. Küçüklüğümden beri bale aşkıyla yanıp tutuşan birisiyimdir ki şuan tam da ordan eve dönüyorum aslında bakılırsa orası benim evim değil gibi hissettirmiyor ama yine de başka yerim olmadığı için o eve dayanmak zorundayım bisikletimi binip yolda ilerledim cebimdeki telefon çalıyordu bende ilerlerken hemen cebimdeki telefona ulaşıp kimin olduğuna baktım. Ali idi.sevinmiştim çünkü bu kişi beni en iyi tanıyan ve kollayan kişiydi onunla bir sürü anılarım var.Telefonu hızlı bir refleks le kulağıma götürdüm ve "Alo naber Ali kuşum" diyerek söze girdim.Ali de ağzında bir şey varken konuşmaya başladı "İyiyim senden nasıl gidiyor kaptan?" O kadar komikti ki neredeyse bisikletten düşmek üzereydim."Ağzında bir şey varken konuşmasına boğazına kaçacak. "Dediğimde ikimiz gülüştük ve tam Ali bir şey söylerken aniden önüme atlayan bir adama çarptım. Böyle aksilikler de hep beni bulurlardi zaten,ikimiz yere kapaklanirken telefon elimden yere düştü dizimi kanatmıştım ve Ali de telefonda bana sesleniyordu sesi endişeli ve tedirgindi.Hemen zorla ayağa kalkarak adama yöneldim benimde yaşıt birine benziyordu siyah saçları ve o ela gözleri göründü uzaktan sinirli gibi görünüyordu."Ne yaptığını sanıyorsun az daha ölücektim!"diyerek ayağa kalktı ve bana doğru yürüdü."Hey o kadar da hızlı değildim niye bu kadar kaba olmak zorundasın?"diyerek karşı geldim ve tam bir şey diyecekken tam da şuan önümdeydi birbirlerimize bakıyorduk o ela gözleri çok net ve o içinde ki savaşı görebiliyordum."1.si ben kaba birisi değilim. 2.si önüne bakmayan sensin."diyerek söze devam etti."O zaman sence suçlu ben miyim?"galiba haklıydı suçlu bendim ama yine de belli etmedim "3. Sen neden yolun ortasına atlıyorsun ?"tam bir şey diyecekken arkamdan bir ses duydum.Tanıdık bir ses.Bu Aliydi! Ve adımı söyleyerek bana sarıldı. "İyi misin?çok korktum bir anda sesin gitti ve bir takım sesler duydum." doğru ya Aliyi unutmuştum hemen olayı bitirmek istiyordum çünkü ayaklarım zonkluyordu bir de kanama olduysa bu iş tamamdır."Ben iyiyim sadece küçük bir kaza gerçekleşti ama aramızda hallettik."Ali hemen gözlerini o çocuğa döndürdü pek iyi bakmıyordu çocuğu dövmesinden korkuyordum."Hadi Ali gidelim hem beraber yemek yemiş oluruz ne dersin?"gözlerini tekrar bana döndü "Bunu sonra konuşucaz." Kafamı sallayarak tekrar çocuğa döndüm "Her şey için kusura bakma daha dikkatli olmalıydım."diyerek yanından uzaklaştım.İlk önce bir süre gözlerini benden alamadı ben de ondan.Okay yerinden ayrıldıktan sonra tekrar arkamı döndüğümde gitmişti nedense çok garip hissediyordum.Ali ile küçükken her zaman gittiğimiz camiye gelmiştik.Hiç değişmemişti hâlâ oturduğumuz masanın üzerinde kuş şeklinde küçük bir süs vardı.Ali hemen konuya girdi."Neler oldu? Bir yerine bir şey oldu mu?" Hemen dikkatimi süsten Aliye döndüm ve az da olsa gülümseyerek "İyiyim Ali kuşum sen hiç merak etme." Elimi "okey" anlamında hareket yaptım. O da artık gülümsüyordu."İyi öyle olsun kaptan." " O zaman ne yapıyoruz?" Elimi bu sefer yüzüme getirerek düşünme hareketini yaptım."Burda tatlı yemeğe ne dersin?" Dedim atılarak.O da bunu duymayı bekliyormuş gibi "Harika fikir!" Diyerek oradaki çalışanlardan birisine seslendi.Siperisimizi verdikten sonra bir kaç dakika bekledik ve bende bu süre zarfında O kişiyi düşünüyordum aslında tam onu değil de gözlerini düşünüyordum gözleri resmen beni manipüle ediyordu.Hemen bu düşünceyi bir kenara bırakarak Aliye yöneldim. "B
eni nasıl buldun?" Biraz düşündü ve öyle cevap verdi."Sanırım bu bir tesadüf.","Ne dersin?"
Küçük bir kahkaha attım ve bir süre konuştuktan sonra siparişleriniz gelmişti.Tam da Cheseecake hastasıydım ve bu bana harika gelmişti.