zira yürek ağır bir yüktür*

"Hümeyra!" dedi. Arkamı dönmüş gidiyorken birden döndüm tüm bedenimle ona. Gözlerimdeki yaşı görmeyecek kadar uzağına düşmüş olmaktan mesut bir biçimde. "Seni hiç sevmeyeceğimi biliyorsun.." dedi. Ömrüm boyunca, kalbe oturacak cümleler üzerinde iyice düşünüp taşınmış olan ben, boğazıma dolan hıçkırıkla gözlerime hücum eden yaşları bir cümleyle geri itmeye çalıştım. Tam da o cümleyle. Kafamı salladım, konuşmaya mecalimin kalmadığı suretimin her zerresinden pekala okunuyordu, bunu da iyi biliyordum. "Dostun olarak kalmak istiyorum.." dediğinde hıçkırığı boğazımda daha fazla tutamayacağımı fark ederek tek nefeste onu dışarı saldım, yüzümü az önce gideceğim tarafa döndüm tekrar. Beni böyle görsün istemiyordum. "Seni böyle görmek istemezdim.." dedi sanki beni duymuş gibi, dolan gözlerimin şiddetle boşaldığını fark ettim. Göğsümden boğazıma böğürme hissi tırmanıyordu. "Seninle dost kalmayacağız.." dedim boğuk bir sesle bir anda. "Senin dostluğuna ihtiyacım olacak.."