Bölüm 2

--- Zaira, karanlık ormanın sonuna yaklaştığında ay, bulutların arkasına saklandı. Hava ağırlaşmıştı; sessizlik artık doğal değildi. Bir şeyler — ya da birileri — onu izliyordu. Görevi basitti: Eski bir loncanın liderini ortadan kaldırmak. Bir adam. Adı Velmor. Gölgelerle iş tutan, karanlık pazarlarda ruh ticareti yapan biri. Velmor'un karargâhı, ormanın en derininde gizli bir harabeydi. Oraya ulaşmak için sessiz, sabırlı ve acımasız olmak gerekiyordu. Tam Zaira'lık bir iş. Sağ elini kılıcının soğuk kabzasına götürdü. "Noctis"... Kılıcının adı, şimdi elinde bir yemin gibi titreşti. Adımlarını yavaşlattı. Karanlığın içinden fısıltılar duyuluyordu: nöbetçiler. İşte tam bu anda, Zaira gücünü çağırdı. Ela gözleri solgun bir ışıltıyla parladı. Ellerini hafifçe kaldırdı. Ve gece... daha da yoğunlaştı. Ay, tamamen karardı. Orman, gözle bile görülmez bir zifiri karanlığa gömüldü. Nöbetçiler şaşkınlıkla bağırmaya başladı: “Ne oluyor?!” “Göz gözü görmüyor!” Ama Zaira için karanlık, bir düşman değil, eski bir dosttu. O görünmeyen bir gölge gibi hareket etti. İki nöbetçinin arasından sessizce süzüldü. Bir kılıç darbesiyle biri yere yığıldı. Diğeri ise korkuyla kaçmaya çalıştı, ama Zaira'nın bir hamlesiyle yere serildi. Önünde harabeye çıkan dar bir taş yol uzanıyordu. Velmor içerideydi. Ve Zaira'nın kalbinde, sessiz bir fırtına esiyordu. Bu görev, yalnızca bir suikast değildi. Velmor, Zaira'nın ailesinin yok oluşunda parmağı olan biriydi. Bu gece, sadece bir emir yerine getirilmeyecek, bir geçmiş kapanacak, ve yeni bir kader doğacaktı. Zaira kılıcını sırtına astı, ve son hamlesi için harabeye doğru yürüdü. Adımları, artık kaderin kendisiydi. ---