Boş tavanı izlemek gerçektan çok sinir bozucuydu benimse bundan başka çarem var gibi durmuyordu. Odadaki boş yataklar akşam yemeğinden sonra tekrardan dolmaya başlar hergün oldugu gibi.
Yanlış giden bişeyler vardı sanki. Doğru yolu gösteren okları bir araya getirilmiş ve kime girecegi hesaplanır gibiydi.
Dünya insanların beklediği gibi bir yer değildi bunu herkes biliyor peki arkada dönen işler...
«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»
Odanın kapısı sertçe duvars çarptı "Lan Bora iyice prensesleştin varya yemeğinidemi odana getirelim?? "
"Yok abi sağol içim almıyor" sandalyelerden birini yatagın başına kadar çekti. Hafifçe dogruldum ve göz teması kurdum.
"Bir sorunmu var abicim varsa istediğin gibi söyle aramızda kalacak her şey" dedi ve göz kırptı. Mantıgıma uymayan şeyler vardı ama bunu ona anlatamazdım.
"Abi ya şey dicem gece biraz çatıda vakit geçirelimmi " artık hemen hemen reşitti gitdicekti. Ailem olmuştu bu adam kim bile bilebilirdiki ellerimle ugurlayacagımı.
"Olur ama bir şartım var bana abi demekten vaz geç benimkisi agız alışkanlıgı ama sen bana abi deme. Adımız yokmuş gibi" her zamanki sıcak gülümsemeye sahipti. Kocaman yetimhanede sadece bir kişiye abi derdim oda Yiğitti aramızda sadece 2 yaş vardı buda demek oluyorki iki yıl sonra bende bu hapisaneden çıkıcam...
──────⊹⊱✫⊰⊹──────