Zeth antrenmanına devam ederken birkaç büyücünün gökyüzünde hızla seyahat ettiklerini gördü. Merak etti, çünkü bu normalde olan bir şey değildi. "Neyse ne," dedi Zeth ve antrenmanına devam etti.
3 saat boyunca antrenman yapan Zeth her zaman olduğu gibi kendi vücuduna gururla baktı. Vücudunu seviyordu. Her ne kadar büyü külü olmasa bile çok güçlüydü. Zeth yorulmuş ve terlemişti. "Belki biraz yüzerim?" dedi Zeth ve yüzmeye başladı. Deniz onu büyülüyordu. Yıldızlara hayran kaldığı kadar deniz tabanına da hayrandı Zeth.
Derinlere daldı. Deniz tabanına oturdu ve gözlerini kapatıp kalp atışlarını dinlemeye çalıştı. Bu, Zeth'in en sevdiği meditasyon hareketiydi. Zeth bu şekilde 4 dakikaya kadar nefesini suyun altında tutabiliyordu. Sonunda suyun üstüne çıktı ve kıyıya yüzdü. "Tamamdır, bu kadar yeter. Eve gitsem iyi olacak," dedi Zeth. Ailenin tek erkeği olmasından dolayı çok uzun süre evden uzak kalamıyordu.
Asugna köyüne doğru ilerlerken gökyüzünde uçan birkaç büyücü daha gördü. Bu garipti. Ayrıca Zeth ne zaman büyücü görse kıskanırdı. Zira kendisinin büyü külü yoktu. "Sikeyim!" diye mırıldanıp yerdeki küçük kayalara tekme attı. Bu onun sinirini bozuyordu. Köydeki 92 yaşındaki bir nine'nin bile büyüsü varken, Zeth'te büyü külü yoktu. Bu yüzden kendini hep eksik hissediyordu.
