Karanlık aslında yanı başımızda.Çoğumuz karanlıktan korkuyoruz.Çoğu şeye şahitlik eti karanlık;üzüntülere,yanlızlıklara,ayrılıklara,içimizde tutamadığımız haykırışlara ve en önemlisi duyduğumuz mutlulukların son buluşuna. Çok fazla beklentilerimiz var her şeyden .Hepimizin gözümüzle dahi görsek inanmayacağımız umutlara bağlıyız karanlık hiçbir zaman beklemedi çünkü biliyordu eğer ışık yanarsa kendisinin yok olacağını
Gün yeni yeni aydınlanıyordu.Elimdeki kahve bardağımdan son yudumumu alıp camın önünden mutfağa doğru ilerledim.Bardağı tezgahın üstüne bırakıp her günkü gibi mide bulandırıcı ilaçlarımı içtim.İlaç içiyorum çünkü babamın gözünde olduğu gibi diğer insanlarında bana ruh hastası gibi bakmasını istemiyorum.Üst kataki odama çıktım ve hemen banyoya girip soğuk bir duş aldım.Duştan çıkıp hemen kıyafetlerimi giyindim. Saat şimdiden dokuz olmuştu . Alt kattan gen sesleri duyunca Duru'nungeldiğini anladım. İstemmiyerek te olsa her günkü gibi alt katta indim.Duru"Günaydın" diyerek masaya kahvaltı tabaklarını bıraktı. Karşılık vermeden masaya oturdum."Bugün nasılhisediyorsun?"diye sordu her zamanki gibi klişe sorularıyla başlamıştı "Kötü olsam ne değişecek buraya kadar Duru klişe soruların artık işlev görmüyor dur tahmin edeyim ne sorunların var diyeceksin bende seni geçiştirmek için bir şeyler uyduracağım sende geçecek diyeceksin rengin soldu bakıyorum doğru tahmin etim."dedim bir yerde durması gerekiyor.Derin bir nefes alıp "ilaçlarını içtin mi ?"diye sordu." Ecet içtim günde 3 defa ama bunları söyleyen ilaçlar değil benim dokuz buçukta babam seni arayacak biraz daha ağzımı ara."diyerek kolumdaki saate baktım "dur süren bitti telefonun çalacak beni kandırmak için kuzenini söyle ben alışığım böyle devam edebilirsin sonuçta ilaç kullanıyorum ilaçlar söyletiyo"kelimelerimi bitirip başımı tabağıma eğdiğim gibi Durunun telefonu çalmaya başladı gözlerini iyice açıp bir telefona bir de bana baktıktan sonra arkasını dönüp hızlıca mutfaktan çıktı.