YARDIM EDIN , YARDIM EDIN!
Bağırıyordum sadece bagırıyordum..kimse aldırış etmiyordu beni. Sanki..sanki bir cinayete göz yumuyorlardı.
Kaçtım..elimden geldiği gibi kaçtım, nerede olduklarını bile bilmedigim sokaklara koştum,sadece kaybolmak istedim. Bu hayattada sorunların içinde kaybolmadıkmı zaten :)...
Saat 6'ya geliyordu, bir sokak bitişindeki duvara yaslanıp yere çöktüm. Kafamdaki o seslerden kurtulamıyordum..
-"HEY! YENİMİ TAŞINDIN BURAYA?"
Birbirine girmiş saçlarımı arkaya attım. Ve başımı yukarıya doğrulttum."hayır.sadece..kayboldum." diyebildim sadece bunu diyebildim çünkü o evde olanlari hatırlamak istemiyordum.
"O zaman benimle gel aç olmalısın annem demistiki her zaman iyilik yap. Hem senle oyun oynarız benim canım sıkılıyor". "Peki.." diyerek ayağa kalktim başka çarem yoktu. ve hiç bilmediğim sokaklara ilerledik..
Annesi beni gördüğüne baya şaşırmıştı fakat eve almaktan çekinmedi, ve yemek verdi.. saat 7.40 idi ve
Ne yapıcagım hakkında hiçbir fikrim yoktu. Tam olanlari o iyi kalpli çocuğun annesine anlatacaktimki kapı çaldi
Kapıyı açtıklarında ise bu dünyadan kopmak istedim.. kendimi öldürmek ... Hızlıca bana yaklaşıyordu.. yaklaşıyordu.. Mutfağa koştum, ne yapacağımı bilmiyordum daha kücücüktüm.. mutfağa ulaştığımda masada duran bıçağı gördüm ve ağlayarak beni öldürmeye gelen babam denen adamin karnına tüm gücümle titreyerek sapladım..
"DENIZ!.. DENİZ IYIMISIN!"
Ağlamamı durduramıyordum.. yattığım yatağımda kıvranarak başimi yatağa vuruyordum.. gözlerimi açtım..açtım ve ayla endişeli gözlerle başımı tutuyordu.
"IYIMISIN!" diyebildi sadece çünkü kabusumu oda biliyordu..
EVET BİTTİ İLK BÖLÜM.. BİLİYORUM PEKTE İYİ DEEGİL SADECE EĞLENCESİNE YAZDİM ZATEN ÇOK FAZLA OKUNACAGİNİDA DÜŞÜNMÜYORUM :D
KENDİNİZE İYİ BAKİNN..