YAZARIN ANLATIMIYLA.
28 HAZİRAN 1997..
Aslında dışardan bakıldığında ne de güzel bir aile. İki yaşında güzel bir kız çocuğu , Ailesinden başka hiç kimsesi olmayan bir anne, Ailesi için canını bile vereceğini sanan bir baba.
Radyoda çalan debluman en dibi arbanın orytamını daha mayhoş hale getiriyordu. Bu şarkı aslında çok şeydi onlar için.
''Firuze seni her zaman çok seveceğim.'' Adam karısana her firsatta onu ne kadar çok sevdiğini söylerdi. Karısının bunu unutacağından korkuyor gibiydi.
''Bunu biliyorum Yakup. Sen de şunu unutma ki ben seni dünyalar kadar çok seviyorum.''
'' benim kadar olamaz.'' Aslında kadın her zaman daha çok severdi ama adamın gördüğü tek sevgi kendi sevgisiydi. Hiç bir zaman söylemese de karısı onun için her daim eksikti en azından adam bunu hissediyordu.
Kadına sorsalar bunu her zaman biliyordu zaten bu yüzden kadın her zaman daha çok sevdi.
Güzel atmaosferi kulakları tıkayan bir korna sesi bozdu. Aynı anda arka koltukta oturan güzel yüzlü bebek bağırarak ağlamaya başladı.
Arba taklalar açarak ilerlemeye başladı. Kadının bu durumda bile tek düşündüğü tek şey bebeği iken adam sadece kendi canını düşünüyordu. Bebek ise çoktan ağalamayı kesmişti.
Dakikalar sonra bir hayat durdu ve son sözü yine kocasınaydı.
''Onu bırakma olurmu? Onun da tıpkı benim gibi senden başka kimsesi yok.'' Ve bitti. Adam bundan sonra her şeyin farkında olan gerçek bir baba oldu.
Ambulans sesleri koca yolu doldurmuştu ama artık ne önemi kaldı ki ? Bir bebek annesiz büycekti.
Giriş bölümü hakında ne düşünüyorsunuz?