Saçlarımı takılan ışıltılı birkaç toka ve sıkılan parlatıcıdan sonra saçlarımı düzelten kızın işinin bittiğini, kızın iki adım geriye giderken bana sunduğu minik gülümsemeden anlamıştım. Kendisinin bu sevimli davranışına karşı bende sevimli bir gülümseme verdim ve kenarlarına minik stickerlar yapıştırdığım aynadan son kez kendime baktım. Rahat yürüyebilmek için elbisemin eteklerini topladım ve odadan çıktım. Sahne arkasında vücudumu saran heyecanla başa çıkmaya çalışırken yanıma gelen Earl'ın uzattığı suyu aldım ve bir kaç yudum suyun beni kısmen rahatlatmasına izin verdikten sonra şişeyi geri uzattım. Earl bana üzerinde imzalar ve minik notlar olan mikrofonu uzatırken
"Sakın stres yapma. Her zamanki gibi ol." dedi ve onaylamamı bekler bir bakış yolladı. Alaycı bir gülümseden yardım alarak güldüm ve "Ayıpsın." dedim.
Earl'ı geride bırakarak yavaş ama büyük adımlar atmaya başladım. Adımlarım perdenin arkasına gelinceye kadar devam etti. Üstünde durduğum platform yükselerek performans göstereceğim devasa sahnenin ortasına çıkarken ben de arkamı dönmüştüm. Ve o an, sahnenin tam ortasında, henüz bütün o renkli ışıklar yanmamışken karanlığın ortasında belirmem alkışlara ve ıslıklara neden olmaya başlamışken şarkı başladı ve bütün o ışıklar açıldı.
Arkamı döndüm, saçlarımı savurdum ve karşımdaki kalabalık ile gülümsemem büyürken şarkımı söylemeye veya daha doğrusu duygularımın bestesini insanlara anlatmaya başladım...
.
Şarkım bittiğinde derin bir nefesle ciğerlerimi doldurdum ve her konserde olduğu gibi minik bir konuşma gerçekleştirdim.
"Herkese merhaba! Ben Milan Cox. Geldiğiniz için minnettarım. Keyifli bir gece geçirmenizi dilerim!"
Herkes bağırıyor, tezahürat yapıyor, video çekiyor ve kendilerini fark ettirmeye çalışıyorlardı. Bu anı yaşıyor olmak benim en keyif aldığım şeylerden. Kendimi butaya ait hissediyordum. Ve evet, şarkı başladı; ışıklar kapandı ve herkes dilsiz kesildi.
"Flash!" diye bağırıp şarkıya başlamamla herkes telefonlarının flashlarını açıp sallayarak şarkıya eşlik etmeye başladı.
Bütün o kalabalığın içerisinde babasının omzuna çıkmış ve bana peluş bir ayıcık uzatmaya çalışan bir minik fark ettim. Yaklaşıp eğildim ve ayıcığı kaptım! "Teşekkür ederim!" diye bağırdım ve sahnenin merkezine geri döndüm.
...
Bir yandan bağırarak şarkı söylüyor bir yandan da uzatılan hediyeleri alıyor, bana uzatılan telefonlar için anı videoları çekiyor ve kalplerini tamamlıyordum. Tabii bazen bana verilen ilginç eşyalar karşısında sadece gülümsemek zorunda kalıyordum ve alttan alta bana bunu veren kişinin bir sapık olma fikri aklımın köşelerinde dolaşıyordu. Bazı zamanlar sahneye bir şeyler fırlatan sevenlerim oluyordu. Bu zamana kadar pek fazla garip şey atılmamıştı fakat genellikle her konserde sahneye en az bir tane peluş oyuncak, kendisiyle evlenmemi isteyen bir liseli gençten geldiğini düşündüğüm bir mektup, kimi zaman üzerinde benim resmimin olduğu bir tshirt ve daha fazlası.
Bir konserde, sahneye atılan kesici alet yüzüme isabet etmiş ve bu sebeple konseri yarıda kesmek zorunda kalmıştık. Bu olay o hafta olan birçok konser için hazırladığımız planların aksamasına sebep olmuştu. Yüzümde oluşan yara, makyajla kapatılacak küçüklükte değildi.
En önde duran bir korumanın bana saatti göstermesiyle sahneneyle aramdaki büyülü bağın küçük bir kesintiye uğraması gerektiğini anladım ve geri geri adımlayarak sahnenin ortasına geldim.
Sevenlerimle vedalaştım ve platform beni geldiğim yere geri indirdi. Nefes almaya çalışırken Earl yanıma geldi ve ne kadar iyi bir iş çıkardığımı söylemeye başladı. Elindeki suyu uzattı ve "Mükemmeldi. Her zaman böyle hatta eğer mümkünse daha iyi görmek istiyorum seni. Üstünü değiştirip çıkabilirisin." dedi. Elimdeki boş su şişesini aldı ve uzaklaştı. Bende giyinme odasına gidip siyah kapüşonlumu ve siyah pantolonumu giydim. Kapüşonumu kapattım, çantamı aldım ve odadan çıktım.
Odanın kapısında bekleyen şahsi korumalarım benim odanın dışına attığım ilk adımla peşime takıldılar. Binadan çıkmamla 10-15 kişi beni fark etti fakat ben hızlıca benim için ayırılmış arabaya bindim.
......
