Sabahın ilk ders zili çaldığında Jisung, okulun girişindeki camda yansımasına hızlıca göz attı. Ceketini omzuna savurmuş, yakasını hafif kaldırmıştı. “Yaramaz ama karizmatik,” diye mırıldandı kendi kendine.
Koridorun sonunda tanıdık bir ses yankılandı. Gülerek, biraz da abartılı bir şekilde konuşan biri: Minho.
Jisung istemsizce başını çevirdi. Kalabalığın içinden sıyrılan iri yapılı çocuk, elinde basket topuyla ilerliyordu. Üzerindeki okul ceketi bile onu daraltıyor gibiydi.
“Yolu tıkayan model çocuk,” diye geçirdi içinden Jisung.
Tam geçerken Minho topu koltuğunun altına sıkıştırdı ve hafifçe Jisung’un omzuna çarptı. Kaza değildi. “Yine geç kaldın, B planı.”
“Senin A planın ‘kafam büyük ama aklım küçük’ mi?” diye sırıttı Jisung, geri adım atmadan.
Minho başını eğdi, gözlerini kısarak baktı. "Dil sivri ama gövde... minik mi desem?"
“Doktor sana fazla protein yazmış olmalı. Yan etkileri konuşma yetisini azaltıyor,” dedi Jisung, ceketini düzelterek.
O andan itibaren, ne zaman göz göze gelseler bir ağız dalaşı başlıyordu. Kantinde, merdivenlerde, hatta kütüphanede fısıltıyla bile tartışıyorlardı. Öğrenciler onları “şaka gibi kavga eden çift” diye anmaya başladı.
Bir gün okulun arka bahçesinde denk geldiler. Jisung bir ağacın gölgesinde telefonuyla uğraşırken, Minho yanında belirdi. “Sosyal medya mı? Oraya 'nefret ettiğim ama garip bir şekilde görmek istediğim çocuk' yazdın mı?"
“Senin adını bile yazmam, algoritmam bozulur,” diye yanıtladı Jisung, ama hafifçe gülümsedi.
Minho bir an sustu, ardından başını yana eğip eğlenceli bir şekilde sordu: “Sana gıcık olmayı bırakınca ne olur biliyor musun?”
“Ne olurmuş?”
“Hayat sıkıcı olur. Ve... muhtemelen seni özlerim."
O an Jisung’un içi bir anlığına kıpırdadı. Ama belli etmedi. Sadece gözlerini devirdi. “Drama kulübü mü seçtin? Diyaloglar sağlam.”
Minho kahkahayla güldü. Jisung hafifçe kıvrılan dudak kenarını hemen toparladı. Bu savaşta duygulara yer yoktu. Şimdilik.
‧₊ ᵎᵎ 🍒 ⋅ ˚✮