Her yer karanlıktı ve soğuktu.Gözlerimi ovuşturarak açtığımda aslında yatağımdan düştüğümü fark ettim. Annem ile babamın vefatının ardından henüz 24 saat dahi geçmemişti fakat ben gözlerim sanki yıllardır ağlıyormuşum gibi kızarmış hissediyordum. Hazırlanıp kapıya doğru ilerledim fakat birşeyler ters gidiyordu.Kapının ardında beyaz bir oda vardı.Yanlış olan bir şeyler vardı ama ben bilinçsizce ve hiç sorgulamadan içeri girdim. Ardına kadar açık olan o kapı ben içeri girdiğimde hemen kapanmıştı.Tereddüt etmeden etrafı geziyor,heryeri iyice araştırıyordum.Fakat burası sadece beyaz bir odadan başka bir şey değildi.Ilerledikçe yol uzuyor,oda büyüyordu.içeri girdiğim kapıya tekrar döndüğümde karşımda bir ayna vardı.Biraz ilerledikçe aynadaki yansımamın hareket etmediniğini fark ettim.Aynadaki yansımamın konuştuğunu görünce ayak parmaklarımdan başıma kadar korkuyu hissettim.
"Sana ihtiyacım var"diya mırıldandı.Ona doğru bir adım attım,ve bir adım daha.Elimi dokunmak için ileri uzattım.Eli elime temas etti.Bu bir ayna değildi,benim birebir bir kopyamdı."Beni dinle asther,fazla zamanımız yok"deyip duraksadı.Fazla zamanımız derken ne demek istemişti.Bizim neden zamana ihtiyacımız var dı ki.Ben bütün bunları düşünürken o birşeyler daha anlatmaya devam ediyordu."Sen bensin,yani aslında biz aynı kişiyiz.Ama sen şu an bensin,benim yerimdesin.Bu konu çok karmaşık,lütfen beni dikkatle dinle.Beni kurtarman lazım."söylediği şeyleri anlamaya çalışıyordum fakat görünüşe göre benimle dalga geçiyordu. Kafamın karıştığını fark etmiş olacak ki daha fazla konuşmadı. Uzun bir sessizliğin ardından tekrar konuşmaya başladı."Beni şimdi anlamıyor olabilirsin ama inan bana herşeyi çok yakında anlayacaksın. Sadece gece tekrar uyumadan önce göz yaşlarına ihtiyacım var." Her şey bulanıklaşmaya başlayınca panikle ve son kez"aster göz yaşı,unutma. Beni görmen için,seni görmem için dün geceki kadar içten olmasa da bir göz yaşı"
Gözlerimi aramadığım zaman bir süredir nefesimi tutmuş olduğumu fark ettim. Soluk soluğa terler içerisinde yatakta doğruldum. Nefes alış verişim olması gerekenden bir hayli hızlıydı. Elimi uzun saçlarımın arasından geçirdim,uzunca bir nefes aldım ve yataktan çıkmak için yorganın kalan kısmını da bir kenara örttüm. Odamdaki banyoda elimi ve yüzünü yıkadıktan sonra giyinmek için dolabıma ilerledim. Annemin 2 gün önce ütülemiş olduğu gömleğime elimi uzattım. Ağlamak üzereydim fakat dün gece o kadar ağlamıştım ki dökecek tek bir göz yaşı dahi kalmamıştı. Gömleği aldıktan sonra elimi kahverengi eteğime uzattım ve ikisini de üstüme bir çırpıda geçirdim. Saçımı sıkı bir at kuyruğu yaptıktan sonra halka küpeleri de taktım. Tek eksiğim siyah kazanım ve çizmelerim'di. Kabanımı camın karşısındaki küçük koltuktan bir çırpıda aldım ve odamdan ayrıldım. Kapıda ayakkabılarımı ararken mutfakta bir ses duydum,ya da duyduğumu sandım. Yorgunluğun verdiği umursamazlık ile hiç mutfağa bakmadan bulduğum çizmelerimi ayağımdan geçirdim.her ikisini de giydikten sonra doğruldum. Çıkmak için kapıyı açacakken arkamdan çok tanıdık bir ses geldi"asther canım kahvaltı etmeden mi gideceksin." Sanirim delirmiştim. Duyduğum ses annemin sesiydi fakat arkama dönmeye korkuyordum. Başımda şiddetli bir ağrı hissettim ve gözlerimde bulanıklaşıyordu. Büyük bir cesaret ile arkama döndüm fakat annemi karşımda görmem ile yere yıkılmam bir olmuştu. Duyduğum son kelimeler ise annemin"asther"diye attığı çığlık ve babamın ismini seslenmesiydi.