Uranya bir anda Laura'nın sesini duymaya başlamıştı. Laura Uranyayı uyandırmaya çalışıyordu. Uranya uyandıktan sonra herşeyin rüya olduğunu farketmiş. Uranya yer altına düşerken kafasına aldığı darbeden dolayı bir süre bayılmış ve rüya görmüştü.
Laura hemen Uranyayı kaldırıp:
“Nereye düştük biz, nasıl çıkacağız buradan?” dedi.
Uranya ise sersem halde neler olduğunu anlamaya çalıştı. Gördüğü rüyayı Laura’ya anlattı kısaca. Laura ürperdi. Bu karanlık yerde mahsur kalmaktan korkuyordu. Hemen buldukları ipuçlarını çıkarttılar.
Uranya hemen toparlanıp duvarlarda gizli bir geçit var mı diye dikkatlice bakmaya başladı el feneri ile. Laura ise yerlere ve tavana bakmaya başladı. Nereden düştüklerini anlamaya çalıştı.
O numaradan sonra o anahtarlar, mektuplar ne işe yarıyordu! Uranya duvarda aynı numarayı gördü. Birisi yaprakla 0402 yazmıştı duvara. Hemen yanına Laura'yı çağırdı ve bu numaranın ne işe yaradığını çözmeye çalıştılar:
“Burada bir kapının veya bir geçitin olması gerekiyordu. Saat 3:55’ti. Annem, babam, herkes çok merak etmiştir nerede olduğumuzu.” dedi Laura.
Saat tam 04:02 idi. Bir an bir kapı açılmaya başladı. Laura ve Uranya birbirlerine baktı ve hemen kapıdan girmeye karar verdiler. Kapıdan girdiler ve hemen kapı kapandı. Kocaman bir tünel ile karşılaştılar. Takip ettiler. Yolun sonunda bir kapı vardı. Kapıyı açmak istemediler ilk başta. Sonra tüm cesaretlerini toplayıp kapıyı açmaya koyuldular.
Kapıyı açtıklarında gördükleri ile çok şaşırdılar. Kapının ardında bir sürü kafes vardı. Kafesin içinde ise bir sürü hayvan vardı. “Hayvanların üzerinde test mi yapıyorlar yoksa?” dedi Laura. Odaya bir adam girdi. Beyaz önlüklü, uzun boylu, kısa saçlı bir adam. Bir tane tavşan alıp çıktı.
Tavşan gitmemek için çok çırpınmıştı. Laura ve Uranya’yı adam görmemişti. Odadan çıktıktan sonra Laura ve Uranya hayvanlara test yapıldığını anlayınca bu tatlı masum hayvanlara yardım etmek istediler.
Yalnız ellerinde hiçbir plan yoktu. Daha tam olarak nerede olduklarını bile bilmiyorlardı.
“Bu böyle olmaz, bizim bir şeyler yapmamız lazım!” dedi Laura.
Uranya hemen masadaki kâğıt, kalemi alıp bulundukları yerin krokisini çizmeye başladı. Adamın gittiği yere gizlice vardılar. Adam orada değildi. Büyük ihtimalle çıkmıştı, ama nereden çıktığını anlamamışlardı. Hemen orayı araştırmaya koyuldular.
Uranya ne tür eşyalar var, diye her yere baktı. Hepsi de ürünler ve hayvanlar üstünde deney yapmak için gereken malzemelerden ibaretti. Laura ise başka bir kapı buldu. Bu kapının küçücük anahtar yeri vardı. Yani bu kapının anahtarlarının çok küçük olması gerekiyordu.
“Bu kapıya bizim bulduğumuz anahtarlar olabilir” dedi Uranya.
Laura, cebindeki anahtarları çıkartıp denedi. Kapı açıldı hemen, ama burası çıkış değildi. Başka bir tüneldi. Tünelin sonunda da başka bir kapı: “Bu çıkış kapısı olmalı!” dedi Uranya. Kapıya doğru koştular. Bu sefer kapı şifreliydi. “Ne yazabiliriz ki?” dedi Laura.
Uranya’nın aklına o numara geliverdi: 0402! Hemen yazdılar şifreyi ve kapı açıldı.
“Geri dönmemiz lazım. O hayvanları burada bırakamayız.” dedi Laura.
“Nasıl götüreceğiz o kadar hayvanı?” dedi Uranya.
“Bu kadar hayvanı biz götüremeyiz, ama yardım çağırıp hayvanları kurtarabiliriz” dedi Laura.