Umarım beğenerek okursunuzz
Yorum yazmayı unutmayın
“Şimdi bana sor bir daha gelir miyim?”
“NAH GELİRİM!”
Elimdeki deneme sonucuna bakarken kulağımdan alevlerin çıktığını hissettim.
“Sana ihtiyacım yok demiştim Alper. Bu deneme de sana…”
“Başak! Çıkmadın mı sen hala?”
Annem odama girince yarım kalan küfrü içimden tamamladım.
“Şimdi çıkıyorum,” diyerek masamdan kalkıp dün gece heyecanla hazırladığım çantamı sırtıma attım.
“Baban deneme sonuçların iyi diye sana izin verdi. Sakın coşup başımıza iş çıkarma. Düzgünce git gel şu kamp şeyine. Sınav senesinde ne kampı zaten onu da anlamadım da hadi neyse.”
Annem tipik uyarıları ve söylenmelerine başlayınca hızlı adımlarla yanından geçip koridordaki ayakkabılıktan ayakkabılarımı aldım. Kapıyı açıp çıkmadan önce son kez anneme döndüm.
“Telefonum açık, sesi açık, şarjım var. Bana ulaşamazsan Mina’yı ararsın. Yarın akşam görüşürüz!”
Annemin cevap vermesini beklemeden kapıyı kapatsam da ayakkabılarımı giyerken sesini duymaya devam ediyordum.
“Bana ulaşamazsan diye bir şey yok Başak!”
Bugün dershanenin planladığı kampa gideceğim için içim kıpır kıpırdı. Üst üste iyi geçen denemelerden sonra dershane müdürü babam ve annemi konuşmaya çağırmış ve bir süre beni övmüştü. Bunun ardından kamptan bahsedilince başarılı çocukları sayesinde gururlanan babam ve annem kampa gitmeme izin vermişti. O anın heyecanlıyla kabul ettikleri şeyi ancak eve geldiklerinde idrak etmiş olsalar da gitmeme engel olmadılar.
Telefonum titremeye başlayınca gülerek aramayı kabul ettim.
“Günaydın!”
Üzgün bir sesle, “Günaydın, izin alamadın değil mi?”, diye sordu Mina.
İçimden gülsem de neşemi sesime yansıtmamaya çalışarak, “Maalesef… Demiştim sana bizimkiler izin vermez diye. Boşuna hayal kurdun o kadar.”, dedim.
“Ne bileyim ya? Seninle gitmeyi çok istedim. Neyse artık. Gereksiz kişilerle eğlenmeye çalışacağım işte.”
Sesinde bir gariplik sezince neşeyle çarpan kalbim bu kez stresle sıkıştı.
“Neden öyle dedin? Bir şey mi oldu?” diye sorduğumda, “Sen gelmiyorsun, kız erkek ayrılacak sevgilim de gidecek. Anlaştığım kimse de kalmayacak. Daha ne olsun?” dese de başka bir şey olduğu belliydi.
Otobüsümün geldiğini görünce, “Kanka annem geliyor sonra konuşsak olur mu?” diyerek koşmaya başladım.
“Tamam. Zaten bugün sürekli sana yazıp sızlanmamak elimde değil.”
“Bol şans!” diyerek telefonumu kapatıp otobüse bindim.
Mina’nın sesini duyduktan sonra yaptığı açıklama içimi rahatlatmamıştı. Dershanenin önünde herkesin bekleyeceğini bildiğim için tanımadığı biri ile tartışmış olabileceği ya da belki Tekin’le tartıştıkları gibi birçok ihtimal aklımda dolansa da bu gece evden uzakta arkadaşlarımla olacağım için çok mutluydum. Zaten Mina da beni görünce keyfi yerine gelecek, bir sorun varsa hemen çözecektik. Yani öyle olmasını umuyordum.
Sırtında kocaman çantalarıyla okula yürüyen öğrencileri görünce toparlanmaya başladım. Düğmeye basıp otobüsten indiğimde ders günlerinde herkesin söylenerek yürüdüğü yolda kahkahaların yankılandığını fark edince omuzlarımdan koca bir yük kalkmış gibi hissettim.
Mayısın yirmi dördüne gelmiştik. Sınava son on dört gün kalmıştı fakat ısınan hava bana istediğim yeri kazanmış ve tatile başlamışım hissiyatı veriyordu. On dört gün sonra hayatımın en önemli günlerinden birini yaşayacaktım. Son denemelerin çok iyi geçse de kalan on dört gün boyunca elimden geleni yapacaktım.
Bu sefer her şeyin iyi olacağına dair içinde kuvvetli bir his vardı.
Dershanenin önüne geldiğimde servislerden birinin arkasına saklanıp Mina ve Tekin’i bulmaya çalıştım. Dışarda olmadıklarını anlayınca kendimi belli etmemeye çalışarak arkasına saklandığım servisin içine girdim.
Arka dörtlüde oturanların garip bakışlarına aldırmadan çömelerek koltukları kontrol edip ilerlemeye başladığım. Servisin ortalarına geldiğimde Mina ve Tekin’in burada olmadığını fark ederek doğruldum. İçinde bulunduğum servisin yanına park edilen servisi kontrol etmek için gözlerimi kıstığımda omzuma dokunan elle irkilerek geriledim.
“Başak! Sen de mi geliyorsun?”
Semih neşeyle bana bakarken gülümseyerek, “Evet. Mina ve Tekin’i arıyorum. Onlar geleceğimi bilmiyor,” dedim.
“Demek sürpriz yapacaksın,” dedi elimi kavrarken. “Gel benimle!”
Semih saniyeler içinde oyun arkadaşını bulmuş bir çocuk gibi eğlenmeye başlayınca onun coşkuna kapıldım.
Ellerimizi ayırmadan eğilerek servisten inip karşı servisin arkasından dolandık.
“Mina ortalarda oturuyor. Sessizce arkadan gidersek seni görmezler. Onları istediğin gibi şaşırtırsın.”
“Tamam,” dedim gülerek.
Sessiz adımlarla servise bindiğimizde gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Mina’nın beni göremeyeceğini anlayınca doğruldum. Semih de doğrularak önüne geçmem için kenara çekildi.
Mina sol tarafta cam kenarına oturmuş yanındaki Tekin’e hararetle bir şeyler anlatıyordu. Harareti azaltacak olmamın da mutluğuyla seke seke arkalarına kadar gittim. Tekin’in oturduğu koltuğa tutunup üzerlerine eğildim.
“Sürpriz!”
O an ikisi de bana dönünce Tekin’in koltuğunda onun oturmadığını fark ettim. Gülmekten kısılan gözlerim aralandıkça aylardır yüzünü görmekten korktuğum kişiyi daha da net görmeye başladım.
Kafamdaki fotoğraflar canlandı, yazdığım mesajlara gelen cevaplar sanki karşılıklı bir sohbette konuşulmuş gibi geldi. Aylardır bunun olacağını bildiğim için kendimi uzaklaştırsam da hayat bizi karşılaştırmanın bir yolunu bulmuştu.
Onu böyle canlı görmek ve gözlerine bakmak içimdeki stresi ve öfkeyi dindirdi ve kalbim hızla çarpmaya başladı. Bir anlığına yazdığım her şey için pişman olup utandım. Her şeyi mahvettiğime ve geri dönüşü olmadığı korkusuna kapıldım. Haklıydım. Geri dönüşü yoktu ve bunun suçlusu ben değildim. Saniyeler içinde toparlandım ve iyi olduğumu kanıtlamak ister gibi gülümsedim.
“Merhaba Alper.”
******************
E bir kamp bölümümüz olmasın mıııı
Bir sonraki bölümde görüşürüz
