Bölüm 2

korkuyla uyandı yuna kabus mu görmüştü o telefon konuşması bir rüya mıydı telefonuna baktı o saatte bir çağrı yoktu demekki rüyaydı ama o kadar gerçekçi ve sıra dışıydı ki sanki bir şeyler yanlıştı saat yedi buçuktu okulun başlamasına çok yoktu ama yuna nın yurdu okula yakın olduğu için istediği saatte çıkabiliyordu evet yuna yurtta kalıyordu ve bundan nefret ediyordu ancak okul için katlanmak zorundaydı ailesinden uzakta yaşamak sandığından daha kolaydı ama bu ailesini özlemediği anlamına gelmiyordu son bir dönem kalmıştı bu ülkeden bu şehirden bu okuldan ayrılmasına küçük bir dönem kalmıştı burayı bırakmak istemiyordu burda ki okul hayatı çok güzeldi arkadaşları öğretmenleri hepsi eski okuluna kıyasla gerçek anlamda yuva gibi hissetiriyodu burayı bırakmak kolay olmayacaktı pencerden okulun bahçesine baktı gözleri doldu burda çok şey yaşamıştı ilk kez gerçek arkadaşlıklar edinmiş ilk kez anksiyetesini burda yenmişti ve ilk kez aşık olmuştu ah şu kalp sınırlarını bilmiyordu kendisini tanımayan birine aşık olacak kadar hadsizdi bunları düşünmeyi bıraktı okul formasını ve bol gri pantolonunu giydi hava düne göre fazla soğuktu gri bol hırkasınıda alıp ordan ayrıldı çantaya gerek yoktu herşey okuldaki dolaptaydı okulun bahçesinden içeri girerken ürperdiğini hissetti sınıfa girdi hinna nın daha gelmemiş olduğunu görünce kendi sırasına gitti cam kenarında üçüncü sıradaydı çok güzel bir yerde oturmasına rağmen sıra arkadaşı ve önünde oturan kızlarla kavgalı olduğu için huzursuz hissetiriyordu cam kenarına oturup kafasını sıraya yasladı cam sonuna kadar açıktı ve hava buz gibiydi -ne alaka lan yazın ortasında bu hava diye söylendi hinna hinnanın sesini duyunca kafasını kaldırdı kapıdan söylene söylene giren hinnayı gördü hyra yı itekleyerek sırasından kalktı ve hinnanın sırasına kuruldu en arka orta sırada bulunan bu yer resmen kurtarıcı gibi bir yerdi derste kitap okuya biliyor hatta uyuya biliyordu hinna *ııı şeey yuna saçında tarak kalmış klsmsmklkmskms* yuna utançla elini saçına attı ama hiç birşey yoktu yarım bi gülümseme ile hinna ya *komik miydi şimfi * dedi sence uğraşmayı seviyorum diye yanıtladı hinna yuna kıkırdayarak önüne döndü matematik hocalarıda tma o sırada sınıfa girmişti orta yaşlı bir kadındı saçları kumral ve at kuyruğu yapılmıştı yuna acaba sınavları okudu mu diye hinna ya sordu stresle *okumamıştır ya daha dün olduk* iç çekti yuna ve bir anda matematik hocaları bayan mira normalde olduğundan daha soğuk bir ses ile *yazılılarınız burda ben gidiyorum isteyen kağdına baksın diyerek her an bayılcakmış gibi duran bembeyaz gözleri ve baygın bakışları ile devrilmeden yürümeye çalışırken bir anda yere yığıldı o an ne oldu bilmiyorlardı ancak yuna bi ses duydu bir fısıltı *git* dedi etrafına baktı hinna ambulansı arıyor diğerleri nöbetçi öğretmen ararken bi kaç kişi korkuyla bayan mira ya bakıyorlardı kim seslenmişti ona ne olmuştu bi anda ses çoğalmaya başladı *git* git* git* ne olduğunu anlayamadan yerinden fırladı bayan mira nın yanına çöktü bayan miranın gözleri yavaşca açıldı ve *onlara inan sakın ama sakın geçmişini seç-* tam o anda öksürmeye başladı bir ses daha duymaya başladı ama bu sefer bi tek o değil bayan mirada duyuyordu ses *kimseye oyunun kurallarından bahsedemezsin geçmişini değişire bilirsin ama geleceği asla* buda neydi böyle kimdi bu ayrıca tam tersi olması gereken bu cümle neden bu kadar korkunçtu yuan ellerini kulağıan götürdü kriz geçirir gibi sus sus git diye mırıldanıyordu her yer karardı en son gördüğü şey yere düşerken zera nın yanına geldiğini görmüştü