Avukat olmak aslında herkese normal bir istek gibi gelse de bu benim için hiç bir zaman normal bir istek değildi.
Hayatım boyunca sürekli birilerini korumak istedim, herkesin derdine derman olmak istedim, herkes mutlu olsun o bana yeter dedim. Yetmedi.
Herkese koşan ben, kendi yaralarıma koşamadım, başaramadım.
Şimdi bir parktayım, etrafımda küçük çocuklar var, hepsi ya annesi ya da babası ile gelmiş. Peki benim ailem nerede?
İçimde sürekli bir boşluk ile gezdim, ailesizlik ile gezdim. Herkesin her şeyi varken, benim hiçbir şeyim yoktu.
Babam hiç bir zaman tam anlamı ile aile olmayı beceremedi, aslında bana aile olmayı beceremedi. Zaman gelir kardeşimin saçlarını okşar, örükler yapar. Gidip de "bana da! " Diyemem. Çünkü bilirim, ben hiç o örüklere layık olamadım.
Bir abim vardı, herkesten çok sevdiğim, sonra gitti. Hani bir söz var ya. "Kimi benden çok seversen, onu senden alırım." Allah onu benden aldı. Bir kış gecesi ellerimden gitti abim.
Bir annem var, güzeller güzeli, ama her güzelin bir kusuru vardır. Annemin de kusuru onu her geçen gün bitiren hastalığı. Kendimi bildim bileli annem ile hastane köşelerinde sabahlarız. Her ay yeni bir tedavi, her ay yeni bir lezyon.
İçime attıklarım sonunda dışarı vurdu, panik ataklar, kalp ağrıları ve titreyen bedenim.
Babama sürekli çok kızdım, her zaman ‘ben onun gibi olmayacağım’ dedim ama herkes sonunda olmaktam korktuğu kişiye dönüşür. Bende babama dönüştüm. Sürekli sinirimi birinden çıkaran, farkında olmadan yıkıp yakan oldum.
Belki çok konuştum, mazur görün beni. kendimi anlattığım zaman susmak bilmiyorum.
Oturduğum banktan kalkıp kulaklığımı takarak eve doğru yürümeye başladım. Şimdi o eve giricem ve kardeşim gibi olan kızın neşesi sayesinde hayatın anlamını Hissedecektim.
Ankara biraz fazla soğuktu ama seviyorum burayı. Yıllar önce kurduğum hayallerimin içindeydim. Avukat olarak burda yaşıyordum. Tek değilim, birde kız kardeşim var, aynı kandan olmamamıza rağmen canım olan kız kardeşim.
Birden üzerime doğru gelen bedeni farketmeyip çarptım. Ayağımdaki topuklu ile zaten zar zor dengede kaldığım için resmen adamın üzerine yığılmıştım. Hadi ama! daha ne olabilir dedikçe daha korkunç şeyler oluyor.
Kendimi zorla toparlayıp adamın üzerinden kenara doğru attım bedenimi. "Azıcık önünüze bakın, resmen fotokopim çıktı üzerinize! " Adam bu şekilde yükselmemi beklemediği için şaşırmıştı. Ayağa kalktıktan sonra elimden tutup kalkmama yardım etti.
Kumral saçları, hafif açık kahve gözleri vardı, yüzünü yakından incelemek kalbimin yıllar sonra yeniden heycan yapmasına neden oldu, ama bunu sinirim ile bastırdım.
"Üzerime tazı gibi gelip çarpan sizsiniz. Ve evet, gömleğimde yüzünüz kalmış." Yavaşça beyaz doktor gömleğine bakınca resmen fotokopim çıkmış olan yeri gördüm. Beyaz gömlek yüzümdeki makyajın hepsini almıştı.
Sinirle başımı dik tutup yine kendimi haklı çıkarmaya çalıştım. "Zaten de bu makyaj sabitleyici bok gibi. Dava açacağım! "
Adamın yakalığına kaydı gözlerim. Berke yazıyordu. İsim çok tanıdık ama bir o kadar da uzak sanki.
Çantamı koluma geçirip yanından ayrılıyordum ki ardımdan seslendi. "Evet sorun yok, ne kusuru? gömleğimi de yıkarım ben! "
Küfür edicektim ki saygılı bir avukat olduğum için tuttum kendimi. Çantamdan aldığım kartlığımı alıp eline verdim. "Avukat Ebrar Yankı. Çok mızmızlanma da bir ara uğra telafi etmek için kahve ısmarlarım. "
Elindeki kartlığıma gülerek baktı. "Avukat Ebrar.. " Diye mırıldandı. "Kader yeniden ağlarını örüyor. " Dedikleri saçma geldi
"Anlamadım? "
"Peki Avukat hanım. en kısa zamanda geleceğim yanınıza." Arkasını dönüp gitmesini izledim. Neden kalbim sanki daha önce bastırdığı bir duyguyu yeniden yaşıyormuş gibiydi? Kader nasıl ağlarını örmüştü ki?
Berke...
Çok tanıdık gelen bu isim derince nefes vermeme neden oldu. Kimsin berke?
