Esen rüzgar bile kalbimi soğutmaya yetiyordu.Buz gibi olmuş kalbim atmakta zorlanıyordu.Soğuk vücudumu buz gibi yapmıştı ama kımıldayamıyordum.Tülin ablaların evi balkondan gözüküyordu.Baktım kalbim acıdı,gözümü yumduğumda gözlerimden bir damla yaş buz gibi tenimi ısıtmıştı.Ağlıyordum,kalbim acıyordu.Sorguluyordum her şeyi ama bir neden bulamıyorum.Soğuktan kızaran burnum ağlayınca daha çok kızardı.Kalbimi ısıtcak hiçbir şey yoktu sadece ağlayabiliyordum.Balkonda saatlerce vakit geçirmiştim.
"Hüma içeri geç,bu soğukta balkonda napıyorsun"dedj annem.Arkamı döndüğümde annemin gözleri büyüdü.
"Hümaa!"diye bağırdı.Annem bana sımsıkı sarıldı ama kalbim ısınmadı.Salonda oturuyordum ,annem bana kızarak bir şeyler söylüyordu ama buğulu geliyordu.Üstümde kırmızı yorgan vardı,gözlerim şöminedeki yanan ateşi izliyordu.Isınmıştım ama kalbim hala buz gibiydi.Annem her şeyi öğrenmisti ve artık ne Tülin ablagil bize geliyordu ne de biz onlara.Alpereni bir daha görmemiştim.Annem elindeki kahveyi bana uzattı.
"Kahve iç hüma lütfen,kaç saattir balkonda bekliyorsun"dedi sitemli ama üzgün çıkan bir tonda.Anneme baktım.
"Bilmiyorum"diyebildim.Annem şömine baktı ve ben elimdeki sıcak kahveyi içiyordum.Kahvenin sıcağı içimide ısıtmıştı ama kalbim nedense hala buz gibiydi.Kapının açıldığını görünce kapıya baktık.Akasya üzerindeki paltoyu asıyordu.Bizi suzdükten sonra gülümsedi.
"Hoşgeldin Akasya,ne yaptın anlat bakalım"dedi annem.
"Gökhanla birlikte sinamaya gittik sonra kahve falan içtik sonra eve geldim"dedi.
"İyi yapmışsınız"dedi annem.Elindeki kahveden bir yudum aldı.Akasya bana baktı.
"Abla senin tenin neden bu kadar beyaz?"dedi beni süzerek.Annemin bakışları tekrar benimle buluştu.
"Hava almak için balkona çıktım ondandır"dedim ve yutkundum.
"Hava çok soğuk bence balkona çıkma hasta olursun"dedi.Elimdeki kahveden bir yudum aldım.Saatler geçti ben hala aynı yerimde duruyordum.Annem akşam yemeği hazırlıyordu bende onu izliyordum.Bora bugün babamla birlikteydi.Akasya odasına çıkmıştı ve ev sessizdi.Kaç gündür kar yağmıyordu ve her yer sis içindeydi.Ayağa kalktım.Odama çıktığımda pencereye baktım.Alpereni gördüğümde kalbim acıdı.Gülümsemiyordu ve Tülin ablayla kavga ediyor gibiydi.Tulin abla elindeki kağıt vardı.Alperen ellerini saçlarına geçirdi.Berna yanlarında yoktu ama her an çıkıp 'Sevgilim'diyecekti.Kalbim sızladı ve ben bu sefer ağlamayıp pencereden uzaklaştım.Yatağıma uzandım ve tavana baktım.Ben onu sevmiştim,ben onunla tamamlanırız sanıyordum.
◇
Akşam olduğunda babamgil gelmişti.Annemin lezzetli yemekleriyle donatılmış masaya oturmuştuk.
"Hüma senin moda tasarım işi ne oldu güzelim"diye soru sordu babam.Yutkundum.
"Ufuk bey birkaç güne buraya dönüyormuş.Bizden güzel çizimler beklediğini söyledi bende yapmaya başlayacağım"diye yanıtladım.Babam gülümsedi.
"Sevdindim kızımm"dedi.
"Bu arada Tülin ablagil taşıyormuş"diye araya girdi Akasya.Yutkundum.Duyduğum şeyi idrak etmeye çalıştım.
"Ciddi misin?"dedi annem şaşırarak.
Akasya"helin söyledi anne tabiiki ciddiyim"dedi.Herkesin bakışları benim üzerimdeydi.
"Hüma"dedi Annem.
"Efendimm"dedim sanki kalbim daha çok kırılmamış gibi.Annem cevap veremedi ve herkes sessizliğe büründü.
"Abla sen çizim yaparken bende seni izleyebilir miyim?"dedi Bora heyecanla.Gülümsedim.
"Tabiiki izleyebilirsin yakışıklım"dediğimde sevindi.Yemeğimizi yedikten sonra salonda korku filmi izledik.Babam her kış bize korku filmi açıyordu bizde izlemek zorunda kalıyorduk.Kadın mısır tarlasında kurtulmaya çalışırken adam tutup kadını öldürüyor.Yüzümü buruşturdum.Film bittiğinde annemle birlikte sıcak çikolata yaptık.Kısın sıcak içecekle kitap okumak kadar güzel bir şey olamaz.
"Sen çok seversin"dedi annem gülümseyerek.
"Evet çok severim ama seni daha çok seviyorum"dedim anneme sarılarak.Sıcak çikolataları alıp salona geçtik.
Bana ellerini ver hayat seni sevince güzel şarkısıçalmaya başlayınca babam ayağa kalktı.Annemin yanına gidip onuda ayağa kaldırdı.Dans eden annemle babamı izledik.
"Çok tatlısıniz"dedi Akasya.Annemle babamın aşk hikayesi o kadar güzel ki annem her anlattığında heyecanla dinlerdim.Babam annemin etrafında az dolanmamış tabi annem çok naz yapsada daha fazla dayanamamıslar.İkisinin de gözleri parlıyordu.Babam şarkıyı annemin gözlerine bakarak söylüyordu.O kadar güzeldi ki onlar adına sevindim.Kapının çalmasıyla babam şarkıyı kapattı.Kapı o kadar sert çalıyordu ki korkmuştuk.Babam kapıya yöneldiğini bizde arkasından gittik.Babam kapıyı açtığında Tülin ablayı gördük.Gözleri akmış,bakımsız duruyordu.Tülin abla anneme sarıldığında ağlamaya başladı.Tulin ablayı ilk defa böyle görüyordum.Kapının dışına çıktığımda soğuk hava yüzüme doğru esti.Bahçenin kapısına geldiğimde Alpereni gördüm.Arabasına yaşlanmış bizim eve bakıyordu.Göz göze geldiğimizde içim buz gibi oldu.İkimizde o kadar soğuk bakıyorduk ki şu an ona bakmak bile istemiyordum.Gözlerimi ondan ayırıp içeri doğru ilerledim.Kapıyı sert bir şekilde kapattıp salona geçtim.Tülin abla kanepeye oturmuş anneme bir şeyler anlatıyordu.
"Alperen çok değişti sema ne yapacağımi bilmiyorum"dedi ağlayarak.Annem ona tekrar sarildı.
"Lütfen artık ağlama Tülin güçlü olman gerek"dedi annem fısıldayark.Kapı tekrar çaldığında kapıyı ben açtım.Kapıyi açar açmaz Alperenin kızaran gözleriyle karşılaştım.
"Neden geldin"dedim.
"Biraz konuşabilir miyiz?"dedi dönük bir sesle.
"Seninle konuşacak bir şeyim kaldığını düşünmüyorum"
"Biraz konuşabilir miyiz hüma lütfen"dedi.
"Tamam konuşalım bakalım bu sefer hangi yalanı söyleceksin"dedim.Bahçeye gectiğimizde bana baktı.
"O gün olanlar aslında bir oyundu.Ben bernayı çağırmadım o bilerek geldi çünkü seni sevdiğimi öğrendi."dedi ve yutkundu.
"İnanmayacaksın biliyorum ama sana son kez gerçeği söyleyip gideceğim.Artık gidiyorum zaten beni görmek zorunda kalmayacaksın ama sana son kez bir şey daha söylemek istiyorum.Ben seni gerçekten deli gibi sevdim."dedi.Gözleri dolmuştu ve ben ona sarılamıyordum.Karsimda tükenmiş bir adam vardı.
"Artık biz tamamlanamayız alperen"dedim.Boğazım sanki dügümlenmis gibiydi.
"Sana bahsettiğim yin yangı hatırlıyorsun demi işte biz o değilmişiz hüma"dedi ve ekledi "Biz tamamlanamadık..."dedi.Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.Biz tamamlanamadık...
" Ben şimdi gidiyorum,tüm güzel duygular için teşekkür ederim kızıl ejder"derken o kadar zor söylüyordu ki sanki ölüyor gibiydi.Bahçe kapısından giderken gözümden bir damla yaş daha düştü.Gittme.Benden gitme.Söz verdin.Gitme...
Alperen gitmişti ve ben ona iki kelime bile edememiştim.Gözlerimi sildim ve içeri geçtim.Salona geri döndüğümde Tülin abla ayağa kalkmıştı.
"Biraz daha iyisin demi tülin"dedi annem.Tülin abla anneme sımsıkı sarılmıştı.
"İyiki varsınız"dedi son kez.Tülin abla gittikten sonra salona geçtik.
"Gerçekten gidiyorlar ve ben buna daha alışamadım."dedi annem.
"Sema bizim elimizde olan bir şey değil üzme kendini"diye moral verdi babam.Aksaya ve Bora sadece bizi dinliyordu.
"Artık alışmak zorundasınız anne"dedim.Annem üzgün gözlerle bana baktı.Güneş çoktan batmıştı ve akşam olmuştu.Boranın odasındaydım.
"Abla benim neden bir isimim daha yok"dedi.
"İstersen bir tanede senin için bulalım"dediğimde yüzünü buruşturdu.
"Hayır abla ben istemiyorum çünkü sen bana hep yakışıklım diyorsun zaten bu bana yeter"dedi gülümseyerek.
"Laflara bak benim yakışıklım neler söylüyor"dedim onu gıdıklayarak.Boranın tatlı kahkahasıyla yüzüm gülmüştü.Borayla uyumak o kadar güzeldi ki anlatamam.
"Abla yarın bana çizimlerini gösterecek misin?"dedi.Uyumaya pek niyeti olmadığı gibi benide uyutmuyordu.
"Tabiiki gösteririm yakışıklım"dedim.Onun sorduğu sorulara cevap vermek ve onu mutlu etmek beni mutlu ediyordu.Borayla her şeyi konuşabiliyorken akasya bana hiçbir şey anlatıyordu.Aksaya asosyal bir kızdı ama bir kaç kişiyle rahat konuşuyordu.Ben bunların dışındaydım.Gökhan yani sevgilisi ve Helin geri kalan kimseyle pek rahat konuşmuyordu.Annem bile çok rahatsız oluyordu ama biz alışmıştık.Bora gözlerini kapatmıştı.Bende gözlerimi kapattım.
Sarılsa ağlarım.Ağladığımda daha sıkı sarılır mısın bana?