6. BÖLÜM — YILLAR SONRA
Pazar günü piknik alanında hazırlık yapıyorlardı.
Zeynep sofrayı hazırlarken Samet'in arkadaşı geldi.
“Merhaba.”
Zeynep başını kaldırdı.
“Merhaba.”
Samet gülümseyerek tanıştırdı.
“Zeynep, arkadaşım Onur.”
Zeynep'in eli olduğu yerde kaldı.
Nefesi kesildi.
Onur.
Yıllardır duymadığı isim.
Yıllardır unutmaya çalıştığı insan.
Bir anda lise yılları gözlerinin önüne geldi.
Onur'un yanında yürüdüğü yollar...
İlk kez elini tuttuğu gün...
Ve kapısında bulduğu veda mektubu...
Samet hemen fark etti.
“Zeynep, iyi misin?”
Zeynep kendine geldi.
“İyiyim. Bir şey yok.”
Onur ise onu çoktan tanımıştı.
Ama hiçbir şey söylemedi.
Çünkü Zeynep'in kendisinden nefret ettiğini düşünüyordu.
Piknik boyunca herkes sohbet etti.
Onur gitar çaldı.
Zeynep onu sessizce dinledi.
Arada göz göze geldiler.
İkisinin de söylemek istediği çok şey vardı.
Ama hiçbiri konuşamadı.
Ertesi gün Onur şirketin toplantısına geldi.
Samet açıklama yaptı.
“Onur'un şirketiyle bizim şirket yeni bir projeye başladı. Proje boyunca sık sık burada olacak.”
Zeynep başını salladı.
“Tamam.”
Onur,
“Umarım rahatsızlık vermem.”
“Vermezsin.”
Onur'un şirkete gelişi artık tesadüf değildi.
İş gereği Zeynep'in hayatında yeniden yer almaya başlamıştı.
Ama her karşılaşmaları ikisi için de geçmişin kapısını biraz daha açıyordu.