Sabah 6:30
Alarm sesiyle gözlerimi ovuştururken pencereme doğru gitti gözlerim. Bu evi bu odayı çok özleyecektim. Babam polis olduğu için sürekli bi yerler geziyorduk ama 3 yıldır aynı yerde olduğumuz için buraya bir tık daha fazla bağlandığımı itiraf etmeliyim.
Odamda sadece yatağım kalmıştı. Birazdan nakliyeciler gelir diye düşünürken üstümü giyip salona gittim.
Her zamanki manzarayla karşılaştım. Annemle babam beraber kahvaltı yapıyorlardı. Beni görünce yüzlerindeki gülümseme soldu yerini ciddiyet aldı.
"Günaydın " dedim
Cevap gelmedi her zamanki gibi.
Babamdan "herşey hazır 1 saate yola çıkarız ilacini yanina almayı unutma uğraşmak istemiyorum gece" Lafını duyduktan sonra yüzümde buruk bi tebessüm oluştu. Onlar yüzünden bu haldeyken beni umursamamalari çok üzücüydü . Beynimde her zamanki gibi o gün canlanmaya başladı...
6 YIL ÖNCE EKİM 15
Okuldan gelmiştim ama annem ve babam büyük bir kavga içindeydi bağırışlar, küfürler derken kavga daha ileriye gitmesin diye araya girmek istedim.
Babam o anki siniriyle beni alıp kenara savurdu orda minik bir piknik tüpü vardı. Göğsüm o tüpün üstüne gelerek yere düştüm. Göğüs kafesimde müthiş bir sancı vardı bi an ölüyorum sandım.
Sonraki yıllar ise her hafta hastane koridorlarında gece akyüz diye beni çağıran hemşirelerle geçirdim.