Esila yarım saattir kiyafet seçiyordu.
-Off ya ben ne giyicem?
Esila odasını baya dağıtmıştı.Sonra aklına Lizge geldi.
-Tabi ya Lizge bana yardım eder.
Hemen kendisinin seçtiği 3-4 kiyafeti eline alıp Lizgenin odasının kapısını çaldı.
Lizge o zaman ilk aşkının verdiği en son hediyeye elinde bakıyordu.Gözleri dolmuştu.
Hiç mi düşünmemişti kendisini?Hiç mi aramaya cesaret bulamamıştı?Onun Melihi Türkiyenin en zengin kişilerin evlatlarıydı.Neden düşünmemişti onu?Bu kadar çabuk mu ondan vazgeçmişti?
-Neden?Neden bunu bize yaptın sevgilim?
Diye mırıldandı kısık bir o kadarda hayattan bıkmış ses tonuyla.
Kapının çalma sesiyle Lizge gözünden akacak olan göz yaşını sildi.Sesini toparladı.
-Gire bilirsin.
Lizge kapıya baktı.Kapıyı vahşicesine açan Esilayı gördü.Lizge Esilaya ağladığını belli etmemek için gülümsedi.Ama tabi bu acı bir gülümsemeydi.
-Buyur Esila?
-Asıl sana buyur.Nolmuş sana?Ağlamışsın sen.
Lizge yalandan inkar etti.
-Yok ya ne ağlaması?Gözüme toz kaçtı.
Esila yataktaki fotoğrafları gördü.
-He ben bilirim o tozları.Yanındaki fotoğrafların tozu olmasın o?
Lizge yatağına sepelenmiş fotoğraflara baktı.
Esila Lizgenin yatağına oturdu.Elindeki kiyafetleri köşeye koydu.
-Noldu askitom?O falcı mı bozdu moralini?Yoksa ben mi?
-Hayır tabi ne alakası var?Sen benim en iyi arkadaşımsın.Falcınında bir suçu yok.Sonuçta gerçekleri dedi.Sadece,sadece ne biliyim içim-içimi yiyor sanki.
Esila Lizgenin önüne gelen saçlarını kulağının arkasına koydu.
-Melihin kim olduğunu öğrendiğin için mi?
Lizge başıyla onayladı.
-Üzülme tatlım.Doğru hayat adil değil.Ama hayatımızın bir yerinde illa mutlu olucağımız şeyler vardır.Tabi şansımız varsa.
Lizge gülümsedi.
-Sen neden gelmişdin?
