Trende 2.gününüz.Sevdiniz mi burayı?Sevmeniz gerek çünkü sonra pişman olucaksınız...
Ağlamaktan gözleri kan çanağı olan Lizge Melihle olan fotoğraflarına bakıyordu.Sanki yıllardır Melihle görüşmemiş gibi çok ama çok özlüyordu onu.
Uyku rejimi tamamile mahv olmuş,her zaman ya uyuyor ya da odasında ayrıldığı kişiyle olan anılarını düşünüyordu.
Lizge'den
Küçüktüm.Bir şey diyemiyordum.İtiraz edemiyordum.Açtım ama yemek yemek bana harammış gibi geliyordu.
Ailesi biricik kızlarının bu durumuna derinden üzülüyordu.Ama kızlarının bu kadar üzülmesine sebep kendileriydi.Sonuçta kendileri istemişdi Ankaraya taşınmak.
Onlarda isterlerdi kızlarıyla orada mutlu-mesut yaşamak.Tabii ki onların bir çok sebepleri vardı.Lakin taşınmak oldukları için bu sebeplerin pekte önemi yoktu.
İsteselerdi bu sorunları çözüp hayatlarına aynı noktada devam ede bilirlerdi.Ama sorunlarını kızlarına tercih etmiştiler.
Lizge derslerine hiç vakit bulamamıştı bile.Aklı-fikri hep İstanbuldaydı.Günler,haftalar,aylar geçiyordu.Ne yapa bilirdiki?Özlüyordu İstanbulunu yoksa Melihini mi demelimiydim?
Belkide küçüklerdi olduğundan da küçüklerdi ama aşkları kendi anne-babasının aşkından daha da kat-kattı.
Melihin Lizgeden farklı olduğu söylenemezdi.O da aynı durumdaydı.Ailesi ilk başta onun depresyon geçirdiğini ve ileride iyileşeceğine inanıyorlardı.
Ancak durum öyle gitmiyordu.Melih neredeyse hiç yemek yemiyor,nadiren su içiyordu.Tek yaptığı yatakta öylece kalmak.Aileleri istedikleri o yeni telefonu bile almışlardı ama nafile.
Sanki kalbinin tam ortasından vurulmuş gibi acı çekiyordu.Belkide yüzden çok evden kaçıp Ankaraya gitmeğe çalışmıştı.Lakin hiç birinde başarılı olamamıştı.
Sonra 4-5 kere intihar etmeğe çalışmaya bile başlamıştı.Onun her saati her dakikası her saniyesi sinirle ve kederle doluydu.
Bu kadar çokmu severdi bir insan?Bu kadar çokmu acı çekerdi bir çoçuk?Melihin aşık olmadığı kesindi.Daha 12 yaşındayken vurulmuştu.Odasını hep Lizgenin fotoğraflarıyla kaplamıştı.
Ama o fotoğraflar,o anılar,o videolar özlemini,acısını,kederini gidermiyordu.Çoçuk yaşındayken bile anlamıştı dünyanın "cehennem"olduğunu.
Odasından asla çıkmıyordu.1 yılı böyle güçlükle atlatmıştı.3 yıl sonra ise......Malesef trajik kaza sonucu hafızasını kaybetti.Her şey bu 4 yılın içinde sanki hemencicik olmuştu.
Melih hafızasını güçlükle geri kazanıyordu.Ailesi ve arkadaşları ona asla Lizgeden bahsetmediler.İstemiyordular yeniden evlatlarının delirmesini.Tabi onlarda haklılardı.
Annesi buruklukla masaya oturdu.Babası eılerini bir-birine kilitlemiş kafasını ellerine dayamıştı.
-Sence iyi mi yaptık Kenan?
Kenan başını kaldırıp ona baktı.Derin bir iç çekti.
-Başka çaremiz yoktu.Oğlum o kıza layik değil.
-Ama-
-Aması falan yok Ümran.
Bölümlerin kısa olduğunu farkındayım.Ama kurallar böyle ne yapalım?İyi dinlenmeler.
