Gecenin karanlığının içinde bizlere ışık tutan yıldızları izliyordum. Hilal şeklindeki ay gökyüzündeyken herkes uykudaydı. Gözüme ay ışıgında parlayan savunma aletleri çarptı. Yıldızlar kadar güzeller. Sıkı denetimle içinde halkımızın nefes almasını sağlayan o eşyalar.
Diyarlık savaşındam sonra bazı yerler sular altına gömülürken kalan krallıklar birbirine düşman kesilmişti. Yılar geçtikçe bu düşmanlıklar derinleşmiş, geri dönüşü olmaz bir hale gelmişti.
Tüm krallıkların tek bir amacı vardı: Kendilerini korurken diğer krallıkları yok etmek. Dostça görünen ilişkiler bile düşmancaydı. Bizde ise askerlere çok önem verilmişti. Yıllar boyu süren bir dizi eğitimin ardından asker olunurdu. Bende onlardan biriydim. Daha eğitiminin başındaydım.
Beni düşüncelerimden koridordan gelen sesler uyandırdırırken gökyüzündeki bir yıldız dikkatimi çekti. Yılda sadece bir kez görünen o yıldız. Acaba neden sadece bir kez görünüyordu? Bunu yarın Nitya'ya sorsam iyi olurdu.
Koridorda ki sesler artarken uyku beni yavaş yavaş ele geçirdi. Gözlerim kapanırken gördüğüm son şey o yıldız oldu. Bugün gökyüzü çok güzeldi.
Bu hikayemizin ana kız karakterinin geçmişinden ufak (fazla kısa oldu) bir kesit. Bir sondaki bölümde karekterin şimdiki yaşamını okuyacağız.
Not: burada karakter 7 yaşında.
Off, fazla kısa oldu keşke bu kadar kısa olmasaydı. Saçmalamaya başladım. Neyse sevgiler��
Emoji koyamıyorum ( ya da koydum ben anlamıyorum.) :(