Keyifli okumalar!
----------------------------------
Arven Aydemir
Aslı Kaya
Sabah uyandım ve saate bakmak için telefonuma uzandım. Dün gece bir mesaj gelmişti. Mesaja tıkladım ve tanımadığım bir numaradan geldiğini gördüm.
"Merhaba kızım,"
"Nasılsın?"
"Lütfen uygun bir zamanda görüşebilir miyiz?"
"Seni çok özledik."
Mesajı gönderen babamdı. Babam uzun zaman önce annemle birlikte beni bir çocuk yurduna vermiş ve yurtdışında kendilerine yeni bir hayat kurmaya çalışmışlar. Ben 2 aylık bebekken yurda verilmiştim ve çok zorlu zamanlar geçirmiştim. 3 yaşımdayken anneannem ve dedem beni bulup kendi yanlarına almışlardı.
Anneannemden babam ve annemin beni neden bıraktıklarını sorduğumda şöyle demişti:
"Yasemin üniversiteye gidiyordu. Bir gün biriyle konuştuğunu fark ettim. Kim olduğunu sorduğumda önce yalan söyledi, bir arkadaşı olduğunu ve dersle ilgili bir şey olduğunu söyledi. Ama ben farkındaydım, bu sadece bir arkadaş değildi. Sonunda bir erkek arkadaşı olduğunu ve 3 aydır çıktıklarını söyledi. Daha sonra beni Tarık'la tanıştırdı. Doğrusunu söylemek gerekirse pek sevemedim. 5 ay sonra Yasemin'i istemeye geldiler. Ama deden 'Hayır, ben kızımı bir kumarbazla vermem' demişti. Haklıydı. Baban yeraltı dünyasıyla bağlantılı biriydi."
Bunları anlatırken sanki o anı yaşıyordu ve gözlerinde pişmanlık vardı. Hayır, bu pişmanlık annem ve babama karşı geldikleri için değildi; pişmanlık, benim annem ve babam olmadan büyümeme sebep olduklarını düşündükleri içindi.
"Bu olaydan birkaç hafta geçmişti. Bir gün annen babanla birlikte kaçarak evlendiklerini öğrendik. Tabii bunu kabul edemiyorduk. Deden çok sinirliydi. Ama zamanla alıştık. Annen ve babanla görüşmüyorduk, nerede olduklarını bile bilmiyorduk. Çünkü onlar bizimle iletişim kurmuyor ve hiçbir haber vermedikleri için bir şey yapamıyorduk. 2 yıl geçti. Biz 2 yıl sonra senin varlığını ve annenle ,babanla olmadığını öğrendik. 8 ay boyunca seni aradık çünkü hakkında adından başka bir şey bilmiyorduk ve Yasemin'le de iletişim kuramıyorduk. Sonunda seni bulduk ve senin gibi güzel bir kıza sahip olduğumuza çok mutluyuz, güzel kızım."
Bunları yıllarca sormama rağmen anlatmamışlardı. Ama 15 yaşına geldiğim zaman büyüdüğümü düşünmüş olacaklar ki her şeyi anlatmışlardı.
"Peki anneanne, beni neden sevmemişler? Neden bırakmışlar? Hiç mi sevmemişler? Çok mu çirkin bir çocuktum acaba? İnsan evladını bırakır mı?" diye sıraladığım sorular gözümden yaş akarak sormuştum. Anneannem gözyaşımı silerek şunları söylemişti:
"Hiç olur mu öyle şey güzel kızım. Sadece onlar çok gençti ve geri dönüşü olmayan hataları ardı ardına yapmışlardı. Tabii ki genç olmaları onların yaptıkları hatayı affedilebilir yapmıyor ama sen yine de onların annen ve baban olduğunu unutma yavrum. Ne olur olsun onlardan nefret etme, bir gün affetmiyor olsan bile..."
Bu düşünceler beynimde dönüyordu. Neden yıllar sonra beni aramışlardı ki? Affetmemi mi isteyeceklerdi? Sanmıyordum ama ne olduğunu da pek merak etmiyordum. Peki numaramı nereden bulmuşlardı? Kafam çok karışıktı. Ne yapmalıydım? Görüşmeli miydim?
Bu düşünceleri kafamdan atmak için ayağa kalktım. Banyoya yöneldim. Elimle yüzümü yıkamak iyi gelecekti. Aynada kendi yansımaıma baktım, gözlerim şişmiş ve gözaltlarım biraz morarmıştı. Yüzüme soğuk su çarptım ve işlerimi hallettikten sonra oradan çıktım. Hiçbir şey yemek istemiyordum. Kendime sıcak bir kahve yaptım ve telefonumu alarak oturma odasına girdim. Sandalyeye oturdum ve WhatsApp'a girdim. Gelen mesaja tıkladım ve ne yazacağımı düşündüm. Yazmaya başladım:
"Merhaba,"
"Yıllar sonra mı görmek istediniz?"
"Bu kadar zaman sonra mı özlediğinizi düşündünüz?"
Mesajı gönderir göndermez cevap gelmişti:
"Lütfen kızım, bizi kırma. Sadece
bir defa. Sana anlatmak istediklerimiz
var ve sonra sen nasıl istersen öyle olur."
"Belki de ilk ve son kez onları görmeliyim. Eğer görüşmezsem nasıl olsa karşıma çıkarlar ve anlatmak istediklerini anlatırlar," diye sesli düşündüm ve yazmaya başladım:
"Tamam. Yarın uygunsa görüşebiliriz."
"Tamam kızım. Ben görüşeceğimiz
yeri konum atarım sana."
💻
Bugün Cumartesi olduğu için evdeydim. Canım çok sıkılıyordu. Evde oturup Instagram'a bakmaktan sıkılmıştım. Bu gün pek iştahım da yoktu ,ama yemek zorundaydım , çünki kendimi çok halsiz hiss ediyordum.
💻
Biraz daha evde otursaydım sıkıntıdan delirecek gibi hiss etdiyim için bir şeyler yapmayı planladım . İlk Aslıya mesaj attım
"Selam Aslı "
"Nasılsın"
"Eğer uygunsan görüşelim mi?"
Bi kaç dakika sonra Aslı cevap yazmıştı.
"Selam tatlım"
"Maalesef evden çıkamıyorum. Ama
istersen bize gel otururuz"
"Tamam tatlım ,uygun zamanda
görüşürüz "
"Görüşürüz"
Telefonu elimden bıraktım ve ne yapacağımı düşündüm . Aslında yapacak pek bir şey yoktu. O yüzden hazırlanmaya başladım.
Evden çıktım ve kütüphaneye gitmek için adımlarımı attım. Hava çok güzeldi. Üstüme ince bir şeyler giymiştim, makyaj yapmamıştım.
Kütüphanede kendime oturmak için bir yer seçtim ve oturdum. Kitabı çıkarmak için çantama baktım, aradım ama kitabı bulamadım. "Aptal kafam, evde unutmuşum kitabı," diyerek oturduğum yerden kalktım ve raflar arasında gezinmeye başladım. Komedi tarzı kısa bir kitap aldım. Yerime oturdum, okumaya başladım.
3 saat geçmişti ve ben kitabı bitirmiştim. Az da olsa keyfim yerine gelmişti kitap sayesinde. Yerimden kalktım ve kitabı aldığım rafa doğru ilerledim. Kitabı koymak isterken gözüme bir kağıt ilişti. Kağıt, kitabı götürdüğüm yere koyulmuştu. Üzerinde bir not vardı.
_____________________________________
Sizce anne ve babası Arven'le niye
görüşmek istediler?
Sizce notta ne yazıyordu?
Yeni bölümde görüşmek üzere.