Kemoterapinin 6. Ayı
Artık hiç bir yerimi hissetmiyor, kusmaktan dudaklarım bembeyazdı.Enjekte ettikleri ilaç bile artık canımı yakmıyordu ilk zamanlar çok zorlandım ama sağolsun Uraz ve Emre hep yanımda oldular.Emrenin bile doğum gününü hastanede kutlamıştık, 8 yaşına girmişti.Doktor iyileşmeme çok az kaldığını ve bana pes etmememi söyledi."Bir yerin ağırıyor mu Ahsen." dedi Uraz, öyle sorunca gerçekten ağlamak istedim,kimsesizliği unutturan tek kişiydi o benim için. Dayanamayınca, ağlayıp sarılmak için kollarımı açtım,o da teklifimi geri çevirmedi ve kollarını bana bağladı."Hepsi geçecek güzelim,güzel günler gelecek merak etme, ama enerjimizi yüksek tutum ümidi kesmiyoruz tamam mı ?" dedi ve gülümsedi,göz yaşlarımı silip gülümsedim.Talha içeri girdi ve,"Ahsenn seni çok merak ettim." dedi ve bana sarıldı,Uraz arkadan çekiştirip,"Oğlum ziyaretçi kabul etmiyoruz." dedi Talha Uraza bakıp,"Senin bana takıntın mı var lan !" dedi ve sertçe urazı itti,"Ulan Or****** çocuğu bak dua et Ahsen burada yoksa seni kellenden ayırırdım lan!" dedi Talhanın yakasına yapışarak,"Yapsana lan naparsın he ?" dedi Talha, tam Uraz Talhaya dalacakken, ben öksürdüm ve yere kan kustum, ikiside bana baktı.
Uraz doktor çağırdı ve doktor geldi ve kanı temizletip durumu anlattı,