bölüm şarkısı: Aşk Mühürü -Toygar Işıklı
(Şarkıyla dinlemeniz önerilir.)
"İyi ki doğdun, Ceren." Ceren güldü. Sabahtan beri doğum gününü kutlayarak şarkı söylüyordu. Tam o sırada bir kelebek geçmişti. önlerinden. "Baksana şu kelebeğe, ne güzel." Ceren sevgilisinin koluna girmiş, huzurla yürüyordu. "Çok güzel, ama ömrü çok kısa." Ceren başını salladı. "Güzel olan her şey bu kadar kısa mı sürer?" diye sordu Ceren. Emir düşündü. "Her güzel şeyin bir sonu vardır derler. Doğruymuş demek ki." Ceren Emir'e baktı. "Ama kelebek nereden bilsin ki ömrünün bir günlük olduğunu?" Emir derin bir iç çekti. Ceren'i sararak saçından öptü. "Haklısın." Ceren durup denize baktı. "Ama bazen her bitiş, bir bitiştir." Emir, Ceren'in ellerini tutup kumlara sürükledi. Kumlara oturduğunda Ceren de yanına oturdu.
"Bak yıldızlara. Ne kadar güzeller."
"Kelebekler gibi."
"Ama yıldızların ömürleri daha fazla."
"Yıldızlar da çok güzel ama onların da sonu var. Bak işte, her güzel şeyin de bir sonu var,"
Yerdeki kumların üzerinde gezdirdi ellerini. "Hem, önemli olan ömürleri değil ki. Her an ölecekmiş gibi yaşamak değil mi önemli olan? Mesela kelebekler nereden bilsin yarın öleceğini?" dedi Ceren az önce Emir'in söylediği şeye ithafen. Emir gökyüzündeki iki yıldızı gösterdi. "Bunun adı Ceren, diğerinin de Emir olsun." Ceren gülümsedi. En parlak olana Ceren'in ismini vermişti. "Neden en parlak olana senin ismini verdim biliyor musun?" Ceren tepki vermedi. "Çünkü ne olursa olsun benim ışığım sensin. Ben sönersem sen kendi ışığınla devam edersin."
Güldü ve ardından devam etti."Eğer birgün ikimizden birine bir şey olursa hep gökyüzüne bak. Çünkü ben her zaman gökte bir yıldız olup seni izliyor olacağım. Bir yıldızken bile her daim yanında olacağım." Ceren, kaşlarını çatıp Emir'e baktı. "Neden öyle söyledin?" ne demesi gerektiğini bilmiyordu. "Her güzel şeyin bir sonu vardır demedin mi?" Ceren Emir'in duygu değişimini anlayamamıştı. "Ama sen gidersen yıldız söner ki. Sonra ben seni nasıl göreceğim?" Emir, Ceren'in elini tutup kalbine götürdü. "Burada hissetmen yeterli." dedi. "Öyle söyleme." dedi Ceren sarılırken.
İnsan, birini sevdiği zaman ona bir şey olma ihtimalini bile düşünemezmiş. Şuan Ceren de aynı böyleydi. Emir'e bir şey olma ihtimalini düşünmek dahi istemiyordu. Emir'i sadece kalbinde ve aklında hayâli bir şekilde değil, yanında canlı bir şekilde yaşamasını istiyordu.
"Seni çok seviyorum."
"Ben de seni."
Belki de son kez sevdiklerini söylediler birbirlerine. Belki de son kez sarıldılar o gün. Son kez güldüler, ve son kez seslerini duydular. Son kez gülümsedi gözler birbirlerine. Son kez sarıldı bedenler birbirine. Son kez tutuldu o eller.
Eve geldiklerinde Ceren arabadan indi. Açılan camdan Emir'e baktı. "İyi geceler, Ceren" dedi. Emir son kez ismi döküldü dudaklarından. "İyi geceler, Emir." Eve girdi Ceren. Her şey o an bitti. Ne geriye dönebilirlerdi, ne de sonsuza kadar o anda kalabilirlerdi.
Son kez el salladılar o sokakta birbirine. Sokak lambaları, kaldırımlar, evler, Emir'in arabasının durduğu yer, Sabahları Ceren'in Emir'i beklediği yer, kapının önü... Her şey artık tüm anıları hatırlatmak için vardı. Her gördüğünde canını yakacak, gözlerinden yaşlar süzülmesine sebep olacaktı. Belki de haftalarca, günlerce ya da aylarca onu hatırlatacak her şeyden kaçmak istediği için evden çıkmayacak, çıkmak istemeyecekti. Bir gün bunu kabullenip yeni bir hayata başlayacaktı.
Tam güzel bir uykuya dalıyordu ki çalan telefon tüm her şeyi bozmuştu. En yakın arkadaşları Barış arıyordu. "Alo, Barış?" ambulans... sirenler... "Hayır." dedi. Telefonun ucundan hıçkırık sesleri artık her şeyi belli ediyordu. "Yaşıyor de." Her ikisi de ağlıyordu. Kalbinde çıkan yangın sönmeyecek gibiydi. "Başımız sağolsun." Telefon düştü elinden.
Uyumadı sabaha kadar. Uyuyamadı.
