Bu kitapta yer alan tüm karakterler, olaylar, mekanlar ve benzetmeler tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan herhangi bir benzerlik tamamen tesadüftür. Kitabın içeriği hiçbir şekilde gerçek hayatla ilişkilendirilmemelidir.Her türlü benzerlik ve çağrışım yalnızca rastlantıdır ve kasıt içermez.
“Her acının bir dersi vardır ve her ders, insanı değiştirir."
Son 10 saniye. Hayatımı değiştirmek üzere olan yarışmanın sonuçlarını bekliyordum. Gözlerim heyecandan titriyordu. İçim gerçekten kıpır kıpırdı. Gecemi gündüzüme katmıştım, ortaya çıkan şiir müdürün bile ilgisini çekmişti. Diğer okullarla yapılan şiir yarışmasında, kendi okulumdan yalnızca ben katılmıştım. Odadaki diğer rakiplerime baktım, bir kızın heyecandan ellerinin titrediğini gördüm. titriyordu. Diğer çocuğun gözleri umursamazdı. Öbür kızın ise elleri titriyordu. Son 5 saniye. Ben Birce Yalgın. Var oluşum, kelimelerimde ve kalemimdeydi. “Öncelikle hepinize katıldığınız için teşekkür ederim gençler. Hepiniz gerçekten çok etkileyici cümleler kurmuşsunuz." Müdürün bakışları hepimizin üzerinde gezindi ve samimi bir gülümseme verdi. “Sizi daha fazla merakta bırakmak istemiyorum, o yüzden hemen sonuçlara geçiyorum. Biliyorsunuz, birinci olan kişiye yüklü bir para ödülü verilecekti. Ancak... son anda bazı aksilikler çıktı." Müdür konuşmaya başladı, gözleri ben ve diğer yarışmacı çocuk arasında gidip geldi. “Tek bir kazananımız yok; iki kişi birinciliği paylaşacak. Bir sonraki yarışmaya kadar takım arkadaşı olarak diğer grup yarışmalarına katılacaklar. Maalesef bu zorunlu." Müdür konuşmaya devam etti. Başımdan aşağı kaynar sular dökülüyormuş gibi hissettim. Günlerce uğraşıp yazdığım şiirin ödülünü biriyle paylaşmak zorunda mıydım? “Birce Yalgın ve Atlas Demirel, tebrik ederim ikinizi de çocuklar." Müdür adımızı söyleyince konferans salonundaki diğer öğrenciler alkışlamaya başladı. Atlas Demirel... Uzun boylu, masmavi gözlü, kumral saçlı biriydi. Bir anda gözüm onun o serin bakışlarına takıldı. Atlas okyanusu gibiydi gerçekten. Ailesinin bir bildiği varmış ismini verirken. Yakışıklı mıydı? Yüzünün ortasına yumruk geçirmek istiyordum, tipiyle ilgilenemedim. O da benimle aynı duyguları hissediyor olacak ki göz devirdi. “Bana öyle bakmaya devam mı edeceksin?" Ellerini siyah sweatshirtünün cebine koyarken gözleri benim gözlerimle buluştu. Müdür ve diğer öğrenciler çoktan konferans salonundan ayrılmıştı. “Nasıl bakmaya?" Sesimdeki hoşnutsuzluğu gizlemeye çalışmadım, gizlim saktım yoktu sonuçta. Rastgele bir öğrenciden mi çekinecektim? “Bilmem, sanki beni gözlerinin ormanına gömmek istiyormuşsun gibi..." dudağının köşesi kıvrıldığında gözlerinden alaycı bir ton geçti, “İyi bir takım olmayacağımızı biliyorum zaten bana nefret bakışları vermene gerek yok." Gözlerimi devirdim, sinirime dokunuyordu. “Şiirini görebilir miyim?" Birden bire sordum ve cevap beklemeden elinden dosyasını kaptım, okudukça kalbim sıkıştı. Afallamıştı ama şiiri elimden geri almaya tenezzül bile etmedi, rahat bir ifadeyle tepkilerimi izliyordu. Benim şiirimin neredeyse aynısıydı, sadece biraz değiştirilmiş gibiydi. “Bu şiir..." Cümle kuramadım, gözlerim Atlas'a döndü. “Deccal gibi bakmayı bırak, Birce." Sırıtarak konuştu. “Şiirini falan çalmadım ne düşündüğünü tahmin edebiliyorum. Sadece okulunuza ufak bir ziyaret yapıp panodaki şiirlere baktım. Şiirin dikkatimi çekti." Yanağındaki gamzesi belli oluyordu. Evet, şiir yazma yeteneği olan öğrencilerin şiirlerini koridordaki bordo panolara asıyorduk. Resim yeteneğim iyi olsaydı eğer resimlerimi panoya asmış olurduk. Haklılık payı vardı... çalmamış olabilirdi... ama bu şiir bana aitti. Bana. Ait. “Şiirimi çaldın..." tekrarladım, ona nefretle döndüm. “Çalmadım. Kendi duygularımı katarak değiştirdim." İç çekişi, umursamazlığı... “Yani çaldın?" Mala bakıyormuş gibi dosyaya baktım, “Çalmadım." Üzerine bastırarak konuştu" İlham kaynağım oldun sadece, çalmadım. Hep öyleydin. Bir film izliyormuşcasına izlerdim hep seni... mükemmel bir sahneydin... o filmde hep yan karakter olarak kalmaktan bıkmıştım. Senin dikkatini çekebilmemin tek yolu bu yarışmaydı. Çalmadım. Asla çalmam. Senin kelimelerine saygısızlık yapacağıma ölmeyi yeğlerim daha iyi... Birce."