Gece yarısı olmak üzereydi. Boş, uzun, beyaz ve sıkıcı koridorda yürüyordum. Üstümde beyaz bir pijama vardı. Ellerimde de siyah eldivenler. Şu an yatakhaneye gidip uyamam gerekiyordu ama bir şeyler yemek istiyordum. Akşam yemeğinde nefret ettiğim yemek olan brokoli vardı. O yüzden yememiştim. Ama bu acıkmama neden olmuştu.
Tam köşeyi dönecekken karşıma görevlilerden bir kadın çıktı. Yakasındaki kartta “Emily” yazıyordu. Otuzlu yaşlarında gözüküyordu. Üstünde her görevlinin giydiği sıkıcı beyaz elbiseden vardı. Saçını dağınık bir topuzla toplamıştı. Görevli dün başvuru yapmıştı yetimhanede çalışmak için ve başvurusu hemen kabul edildi.
“Bayan Riya, şu an yatakhanenizde uyuyor olmanız gerekiyor. Bu saatte burada ne arıyorsunuz?”
“Üzgünüm, sadece biraz acıkmıştım…”
“Açlığınızı sabah da giderebilirsiniz. Gece yemek yemek sizin gibi zarif bir bayana hiç yakışmıyor.”
Başımı hafifçe salladım ve yatakhaneye doğru ilerledim.
Köşeyi döndüm, soldan 5. kapıya girdim. Yataklar yan yana dizilmişti ve herkes uyuyordu. İlerledim ve camın önünde olan yatağıma gittim. Uzandım ve yorganı üzerime çektim. Ellerimdeki siyah eldivenleri çıkartıp yastığımın altına koydum. Yüzümü pencereye doğru döndüm ve gözlerimi kapattım. Yarım saat içinde uyumuştum.
Gözlerimi açtığımda pencereden yüzüme vuran güneşin ışığıyla karşılaştım. Gözlerimi kısıp elimle ovaladım. Yavaşça kalktım ve diğerlerine bakmaya başladım. Erkekler bir köşede oturmuş sohbet ediyorlardı. Kızların çoğu ise ağlıyordu. Ağlayanlardan biri ise en yakın arkadaşımdı. Ayağa kalkıp yanına gittim tek başına yatağında oturup ağlıyordu. Elimle saçlarını okşamaya başladım.
“Amaya, İyi misin?”
“Riya… koridora bak.”
Bunu diyince hıçkırarak ağlamaya başlamıştı. Sesi titriyordu.
Ayağa kalktım ve koridora çıktım. Herkes birisinin etrafında toplanmıştı. Bir sürü ağlayan, titreyen, korkan kişiler vardı. Çok kalabalıktı. Kalabalığın arasından geçmeye çalışıp ne olduğuna bakmaya çalıştım. Gördüğüm şey ise… bir kızın cesediydi… ve kim olduğu açıkça belliydi.
