Yeterince İyi Değilsin
Alia, odasının kapısını sessizce kapattı.
Kapının kapanma sesi evin içinde kaybolurken, salondan annesinin sesi yine yükseldi.
"Notların düştü!
Alia cevap vermedi.
"Telefonu bırak da biraz ders çalış!
Yine sustu.
Çünkü cevap vermenin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini uzun zaman önce öğrenmişti.
Masasına oturdu. Önündeki defterin ilk sayfasında silinmeye yüz tutmuş tek bir cümle vardı.
"Ne yaparsam yapayım yetmiyor."
Parmağını yazının üzerinden geçirdi. Defteri kapatacakken kapı tekrar açıldı.
Annesi içeri girdi.
"Oturup üzülmek yerine başarılı olsaydın bunları konuşmazdık biz!
Kapı yeniden kapandı.
Alia gözlerini tavana dikti. Ağlamadı.
Ağlamak da zamanla işe yaramamaya başlamıştı.
Bir insanın en çok canını acıtan şey bağırılmak değildi.
Kimsenin seni gerçekten dinlememesiydi.
O gece telefonunun ekranına baktı.
Arkadaş grubunda herkes üniversite hayallerinden, tatil planlarından ve gelecekten bahsediyordu.
Alia yazmaya başladı.
"Ben..."
Sildi.
"İyi değilim."
Onu da sildi.
Telefonu kapattı.
Bazen insanın içinde kopan fırtınayı tek bir kelime bile anlatamazdı.
O gece uyumadan önce aklından geçen son cümle şuydu:
"Belki gerçekten... yeterince iyi değilim."
