7 Yıl Önce... 29 Mayıs 2017
"Sevgilim emin misin akıl sorunu olduğundan?"
Annem hemen cevap verdi.
"Görmüyor musun Ömer? Yeşil hasta! Onu akıl hastanesine vermemiz gerekiyor." Dedi.
Üzülmüş bir şekil yaparak babama sarıldı.
"Zor biliyorum tatlım ama evdede tedavi görülebilir."
Babam annemi sakinleştirmek için onu teselli etti.
"Hayır olmaz Ömer. Orada daha iyi olacaktır burada olmaz. Lütfen bir an önce halledelim bu işi. Onun iyiliği için. Lütfen."
Gözlerini babama çevirdi ve yalvarıyormuş gibi baktı.
Ben Yeşil Dinç. 14 yaşındayım... Aileme veya insanlara hiçbir zaman güvenmedim.
Güvenmek istedim ama güvenemedim. Bu benim yapma yetimin dışında gerçekleşen bir olay.
Küçüklüğümden beri böyleyim...
Sevilen biride olmadım. Annem bile beni sevmedi ama belki babam sevmiştir,bilmiyorum.
Çünkü ona da güvenmiyordum. Güvenmek istesemde yapamıyordum.
Küçüklüğümden beri salak biri gibi davrandım. Çünkü güvenemiyorum yalnızdım.
Bende böyle davranmıştım. Biliyorum yanlıştı ama benim için en iyisi bu olmuştu.
Annem... Bana son zamanlarda çok kötü davraniyordu. Canımı yakıyor,beni dövüyor,aç bırakıyor,istemediğim şeylere zorluyordu.
Bende bu yüzden delirmiş gibi davranmaya başladım.
Ben değilmiş de delirmiş biri gibi davrandım. Çok farklı boyutta gösterdim kendimi ve işe yaramıştı.
Sonunda kendi başıma kalabilecektim. Herkesten kurtula bilecektim.
"Tamam tatlım. Sen üzülme, o zaman bugün halledelim."
Beni daha önce tedavi etmişlerdi ve akıl rahatsızlığını olduğunu söylemişti doktor.
Beni rahatça o hastaneye sokabilirlerdi artık ve sokacaklardı...