Yıldızları bilirsiniz.
Peki bir gün onları göremeyeceğinizi hiç düşündünüz mü?
Güneşi görürsünüz.
Peki bir gün onu teninizde hiç hissedemiyeceğinizi düşününüz mü?
Ya da bir gün evinizden çıktığınızda geri dönüşünüzün olmadığını hiç düşündünüz mü?
O gün hepsi her zaman yaptıkları gibi evden çıktılar.
İstanbul trafiğine karıştılar.
Metroya bindiler.
Fakat o metrodan çıkamadılar.
On dört kişilerdi ve o son istasyonda, mücadele etmeleri gereken şeyler vardı.
Açlık,
Çaresizlik,
Korku,
Özlem,
Ve ölüm.
Yıldızları bir daha göremeden,
Güneşi tenlerinde hissedemeden,
Toprağa ayak basamadan,
Dünyaya seslerini duyuramadan beklediler.
Ve sonra hepsi teker teker ölmeye başladı.
Son bir kişi kalana dek.
gözlerini kapatıyorsun,
Gözlerinin ardındaki hayaller, gördüklerinden daha mutluluk verici, hissediyorsun.
Alçaklarda bir bulut,
Biraz yıldız,
Tenini ısıtan güneş,
Başına düşen yağmur.
Elini uzatsan dokunacakmışsın gibi hissediyorsun ama hayallere dokunulmaz, biliyorsun.