Yalnızlığın acıttığı noktada ruhuma tutunmaya çalışan silik haykırışlarım arasından kendimi aramakla meşgulüm sadece.İçimdeki soyutlanmış,pas tutmuş tren raylarından gelen fısıltı ruhumda rüzgar estirirken ben hala düşünmekle meşguldüm.
Kendim kendimi ararken koybulmuştu.İçimdeki iki yaşlı ruhun çarpışması bana zarar vermeye devam ediyorken ben bunu göz ardı etmiş içimdeki çocuk ruhumla çiçek suluyordum.Çok mu gamsızdım ,geleceğin soğuk ve sıcak benliğinin bende oluşturduğu yıkımı hissetmemek için fazla mı çaba sarf ediyordum?
Elimde olanlar benim büyüklüğümü her gün bana haykırıyordu ve ben bu haykırışlar altında ezilmekten başka bir şey yapamaz haldeydim.Belki de her şey benim ilüzyonumdan ibaretti sonuçta gücüm sonsuzdu belki de en doğrusu kendimi kandırmaktı.
Her şeyin elinde olduğunu düşünmek,bilmek canlı olmanın bedeliydi sanki.Şimdi rıhtımda olgunlaşmamı bekleyen benliğim ne düşünüyordu? Beklemek eminim ona çok tatlı geliyordur ona ulaşacağımı bilmenin verdiği haz,çektiğim yükün ağırlığını hafifletiyor mu? kendime güvenim altını doldurmak tahmin ettğimden daha zordu.