"Anne bak gece kar yağmış! Hadi dışarı çıkalım"
"Hayır olmaz üşütürsün hasta olursun"
"Bir şey olmaz anne hadi lütfeen!"
"Seni gerçekten anlamıyorum. Hasta olunca bir daha sözünden çıkmam diyorsun. Şimdi de zorla beni dışarı çıkarmaya çalışıyorsun"
"Hasta olunca iyileşiyorum hem ben soğuk havaları seviyorum."
"Ah peki öyle olsun ablanı da çağırayım beraber çıkın benim işim var"
"Yaşasın! Çok teşekkür ederim anne"
Evet. Ben Betül. Ne kadar her seferinde en ufak bir soğuktan üşütüp hasta olsam bile yine üşümeye gidiyordum. Anaokulundayken neredeyse her hafta hastane kapısındaydık. O zamanlar hastalıklara direncim azdı ve hemen hasta oluyordum. Aile hekimimiz bile artık bıkmıştı benden.
Annemlere doktor 'Büyüyünce hastalıklara karşı direnci artar daha az hasta olur dert etmeyin' derdi. Bir yandan haklı çıktığını söyleyebilirim. Her ne kadar yaşım büyüdükçe yaşadığım olaylar, sıkıntılar ve dertlerim azalmasa da onlara karşı direncim daha da arttı ve bir süre sonra gam yemez oldum. Her seferinde bu son acım desemde hayat bize inat daha acılarını gösteriyor acımasız bir şekilde.
Bu benim hikayem. Yeri geldiği zaman acılarıma dayanamadığım yeri geldiği zaman hayat çok güzel dediğim hikayem. Peki sen? Benim bu hikayemi benimle birlikte yaşamak, bu sıradan gibi gözüken ama sıradan olmayan hikayemi okumak ister misin?
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~