Y,Ç~Şimdi nerde miyim? Londra-İstanbul uçağında. Hayatıma kaldığım yerden devam etmek için yaşadığım şehre dönüyorum...
Y~Uçakta birbaşıma çocuğumla ilgileniyorum. Kimse sanki yalnız bi anne görmemiş gibi bana bakıyor. Hiç mi çocuğuna tek başına bakan bi anne görmemişler bunlar? Ali de durmadan ağlıyor. Susturamıyorum oğlumu. Herkes bize bakarken daha fazla bu ortamda kalmamak için tuvalete koştum Ali'yi doğurmak için. Tam yerime geçicekken birden uçak sallanmaya başladı. Birden bi adamın kucağında buldum kendimi. Korkudan ne yapacağımı bilmediğim için bildiğim bütün duaları okumaya başladım Ali'ye sımsıkı sarılarak. Adam da düşüşümü fırsat bildi ki herhalde hayvan gibi sarılmıştı bana. Uçağın sallanması bittiği anda gözlerimi açtım ve kendimi doğrultarak ayağa kalktım. Çok sinirliydim. Böyle zor durumda bi kadının düşüşünü bile fırsat biliyor bu devirde insanlar. Ayağa kalktığım gibi adama bağırdım.
Y~Çüş hayvan! Düşmemi ve uçak korkumu fırsat bilip nasıl da sarılmışsın!
Adamın yüzünde şaşkın bi ifade vardı. Sanki amacı pek de o değil gibi bakıyordu bana.
Ç~Hanımefendi kucağıma düşen sizsiniz. Bende o durumdayken çocuğunuzla düşmemeniz için sizi tuttum.
Y~Neyse ne yerime geçiyorum ben.
O sırada hosteslerden birisi yanıma gelip adamın yanındaki boş koltuğu gösterdi.
H~ Hanımefendi lütfen oturun. Bu şartlar altında ayakta kalamazsınız. Lütfen yerinize geçiniz.
Y~ Tamam zaten benim yerim şu arkada, business ta oturmuyorum ben.
Tam oturduğum yere doğru baktım ve belliki herkes Ali'nin ağlamasından rahatsız olmuştu ki gelmemi istemiyomuşçasına elleriyle işaret yapıyorlardı.
H~Efendim lütfen biran önce oturun bakın bizim için de hiç sorun değil burada oturmanız.
Beni kucağına alan adama doğru baktım.
Ç~Benim için de sorun değil hanımefendi.
Yeni yerime geçip oturdum.
Hikayeyi beğendiyseniz lütfen oylamayı unutmayın. Henüz ilk yazım ve bu konuda heyecanlıyım biraz.lütfen destek olun:)