Bölüm 1

--- Askeriyeyi kaplayan soğuk barut kokusu, teninin her zerresine işliyordu.Çocukluğundan beri alışkındı bu kokuya; babasının yanında geçirdiği yıllar, her askeriyede aynı şekilde hatırlanıyordu.Zaten onu hiçbir şey unutturamamıştı. Şehit Kağan Sancaktar... Hiçbir güç, bu ismi zihninden silememişti. Duru, kararlı adımlarla geniş bahçeye girdi. İlk bakışta, yüzünde herhangi bir heyecan izi olmayan iki askerle karşılaştı.Biri hafif kıvırcık saçlı, koyu kahverengi gözlüydü; orta boylu ama omuzları genişti. Diğeri uzun boylu, sert bakışlı ve saçları koyu kumraldı. .— Kıdemli Başçavuş Serhat Yılmaz, Ankara, emret komutanım! Bir adım öne çıkan ilk asker tok bir sesle selam verdi. Duru başını hafifçe sallayarak karşılık verdi. Ardından ikinci asker: — Üsteğmen Baran Tekin, İzmir, emret komutanım! Sesi genç ama kararlıydı, bakışları her şeyi anlatıyordu.Duru, göz ucuyla askerlerin duruşunu inceledi; her biri eğitimin, disiplinin ve görev bilincinin birer yansımasıydı. Sıra son askere geldiğinde, Duru istemsizce bir an duraksadı.Sıradaki asker, 1.80 boylarında, yeşil gözlü, açık kumral bir delikanlıydı. Bir adım öne çıktı, sesi tok ve netti: — Kıdemli Başçavuş Alaz Karayel, Trabzon! Emret komutanım! Duru, o anda sadece sesiyle değil, duruşuyla da etkilenmişti.Alaz’ın omuzları dik, bakışları keskin ama soğuk, her hareketi kontrollüydü.Sanki etrafındaki her şey onun için hesaplanmış, planlıydı.Ama Duru’ya karşı gözlerindeki sertlik hafifçe eriyordu; belli olmayan ama yumuşak bir kıvılcım… O bakışlar Duru’yu bir an için geçmişe götürdü.Çocukluğunda babasının sesi kulağında çınlamıştı:— “Duru, askerlik sadece görev değildir. Vatanın her zerresiyle iç içe olmalısın. Ama unutma, kalbin yumuşak kalmalı; insanı insan yapan sevgi ve merhamettir.” Bu ses, babasının gözlerinin derinliğini hatırlattı ona.Ve Duru, Alaz’ın bakışında o eski, tanıdık gücü fark etti. Ama bir kez daha kendini topladı: “Hayır,” dedi içinden, gözlerini kaçırarak. Babasına söz vermişti. Önce vatandı. Önce yurttu. ---