Yedinci gece Mira siyah defteri kapattı.
Artık kaçacak yeri yoktu.
Arda karşısında duruyordu.
— Sonunda ne olacak?
Mira cevap vermedi.
Saat gece yarısını gösterdi.
Kilisenin duvarındaki yedi mum aynı anda yandı.
Sonra defter açıldı.
İlk altı isim silinmişti.
Yedinci sayfada yalnızca tek bir isim vardı.
MİRA
Altında şu cümle yazıyordu:
“Bütün günahların içinde en büyük günah, gerçeği bildiğin hâlde hiçbir şey yapmamaktır.”
Mira'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Çünkü yıllarca başkalarını suçlamıştı.
Ama kendi hayatına bakmayı unutmuştu.
Kardeşinin ölümünden sonra gerçeği öğrenmişti.
Yine de konuşmamıştı.
Korkmuştu.
Sessiz kalmıştı.
Ve sessizliği, yıllar boyunca başkalarının hayatını mahvetmişti.
Mira defteri yere bıraktı.
— Ben kaybettim.
Arda başını salladı.
— Hayır.
Mira ona baktı.
Arda devam etti:
— İlk kez bir şey yapıyorsun.
Mira ağlayarak gülümsedi.
Sonra defteri aldı.
Ve ateşe attı.
Bu kez defter yandı.
Küller havaya karışırken kilisenin saati son kez çaldı.
Yedi kez.
Mira kapıya yürüdü.
Güneş doğmak üzereydi.
Arkasında yanan kiliseye son kez baktı.
Sonra şehirdeki sirenler duyuldu.
Çünkü yıllardır saklanan gerçekler ortaya çıkmıştı.
İnsanlar artık biliyordu.
Ve Mira ilk kez korkmadan yürüyordu.
Fakat o günün akşamında...
Kül olmuş defterin bulunduğu yerde küçük, siyah bir sayfa bulundu.
Sayfanın üzerinde tek bir cümle vardı:
“Yedi günah bitti. Ama insanın günahları hiç bitmez.”